przystanek anusin

Przystanek sto dziewięćdziesiąty pierwszy

2012-01-29T22:00:00.000+01:00

Zimisko paskudne rozgościło się na dobre... brrrr...

No to i skończyłam wreszcie swoją kamizelę. Proszę uprzejmie, oto i ona:

Kamizela jak kamizela, zwyczajna dość, ale pokazuję, żeby nie było że znowu czegoś nie skończyłam... ;)

No to jest skończona. Nareszcie, bo już się do mnie z koszyczka uśmiecha jeden taki moherek piękny...

Guzików nie będzie, bo jakoś mi do niej nie pasują. Może jakiś jeden sobie przyszyję,
tam gdzie widać że szpilką spięte, na górze, ale to nic pewnego. Się zobaczy. Może wystarczy jakaś agrafka z kamyczkiem?

Pasy oczywiście widać. Nie jestem tym zachwycona, może się przyzwyczaję. A jak nie, to zawsze jeszcze mogę ją wrzucić do farby. W sumie czarna kamizela też by mi się przydała...

Dzisiejsze fotki znowu przy lampie, bo zapomniałam zrobić je w świetle dziennym, choć było dziś takie piękne...

Za to mam nawrót filcowego zapału. Słońce tak pięknie świeciło, że grzechem byłoby takie światło zmarnować. Miałam mało czasu, więc i szaliczek nieduży:

Właściwie sama nie wiem, czy mi się podoba. Ale w końcu nie zawsze muszę być zachwycona. No to i chyba nie jestem. Jeszcze nie widziałam go przy dziennym świetle, więc tak naprawdę sama nie wiem jak wyszedł. Ot szaliczek taki.

Zaraz luty. Oby przeleciał szybko, bo ja już wiosny chcę!

Przystanek sto dziewięćdziesiąty

2012-01-23T00:23:00.000+01:00

Moja wena nadal na zimowym spacerze, nie wiadomo kiedy wróci.

Kolejny weekend przebimbany, wełniane czesanki tylko uśmiechają się smętnie z kąta, nawet nie spojrzałam dziś w ich stronę ...

Zimowy nastrój, zimowa szarość, zatem i na przystanku dziś będzie trochę zimowo.

Jak powszechnie wiadomo, zimowe spacery są najlepszym przyjacielem czarnych kudłatych, więc nie ma sposobu, żeby się od tego wykręcić. No to sobie chodzimy.

Całe szczęście że mamy blisko las. Nie jest to co prawda jakaś wielka puszcza, raczej lasek podmiejski, ale i tak lubimy sobie po nim w weekendy połazić.

Co prawda ja zdecydowanie wolę latem.

Ale jak się człowiek uprze, to i zimą może dostrzec parę plusów. Choćby niknące pod śniegiem śmieci ...

Zima potrafi też przemienić zwykłe leśne bajora w tajemnicze jeziora:

Prawda, jakie ładne? Przyznać muszę, że wyglądają ładniej niż latem.

No ale poza widokami, niestety nic dobrego w zimie nie widzę. Najlepiej niech już sobie idzie, bo ja osobiście się już napatrzyłam. A teraz chciałabym się napatrzeć na łany kwitnących kwiatów w ogrodzie...

Nie mam nic nowego do pokazania, więc postanowiłam pokazać stare.

Taką bransoletkę sobie kiedyś zrobiłam. Fotka trochę kiepska ale coś tam widać. Kamyczki to kwarc różowy, a oprócz tego różne koraliki drewniane i szklane. A wszystko na jednym zawiniętym druciku, co się nazywa pamięciowy.

Miałam sobie jeszcze parę podobnych zrobić, ale jakoś nie było kiedy.

Przystanek sto osiemdziesiąty dziewiąty

2012-01-17T23:44:00.000+01:00

Śnieg nie wpłynął pozytywnie na mój nastrój. Ani na tak zwaną wenę. Wena poszła do Kaprysi :)

Obiecuję sobie, że nie będę za bardzo marudzić, ale... no nie da się ukryć, że nie jestem zimolubnym stworzeniem. I naprawdę to BARDZO delikatnie powiedziane...

W sobotę miałam pstryknąć fotkę wychodzącym właśnie z ziemi kiełkom krokusów. Nie zdążyłam.

Eh...

Filce mnie chwilowo nie lubią, więc skleciłam sobie dwie pary kolczyków. O takie:

Te różyczki z korala bardzo mnie zachwyciły i po prostu m u s i a ł a m je kupić, a srebrne listki leżały u mnie już ze dwa lata i jakoś do niczego nie pasowały...

Jak widać, moja wiara że wszystko się kiedy może przydać, nie jest bezpodstawna!

A te drugie to perełki słodkowodne, barwione na piękny bordowy kolorek, do którego ostatnio mnie ciągnie:

No i tyle mej działalności.
I tak się cieszę że w sen zimowy nie zapadłam. Obiecuję nie zapadać.

A teraz będzie APEL:

Drogie dziewczyny (i chłopaki, jeśli tu jakikolwiek zagląda), bardzo Was namawiam na zagłosowanie na blog Ori czyli Dom Tymianka, w konkursie na blog roku! To tylko złotówka z małym kawałeczkiem, jeden sms wystarczy!

Kto zna Dom Tymianka, tego namawiać chyba nie muszę. Kto nie zna, niech koniecznie tam zajrzy i zobaczy ile dobrego się tam dzieje, ilu kochanym, biednym stworzeniom Ori pomogła, pomaga i chce dalej pomagać!

Pomóżcie jej choć tak! Wszelkie szczegóły na stronie Domu Tymianka . A ja tylko powiem, że wysłanie sms-a zajmie Wam 15 sekund. Naprawdę warto.

Przystanek sto osiemdziesiąty ósmy

2012-01-12T00:07:00.000+01:00

W nowym roku moja wena tak jakby z lekka przysnęła...

Parę wolnych dni zmarnowałam na załatwianiu spraw różnych, filce w kącie się zdrzemnęły.

Dzielnie natomiast dłubię moją kamizelę, mając wszelako nadzieję, że jej skończenie nie przyczyni się do jakiegoś nagłego mocnego oziębienia ...

Mówiąc szczerze, ja już o wiośnie myślę. No wiem, wiem, nawet połowy stycznia jeszcze nie ma, ale jednak z pewnością już bliżej niż dalej. Żeby nie wiem co, ja to WIEM :)

No i lęgną się mi w głowie różne nowe robótkowe pomysły, ale, jak wiadomo, od pomysłu do jego realizacji droga daleka, więc nie ma się czym na razie chwalić. Jak będzie czym, to nie omieszkam.

A tymczasem jak zwykle wyglądam weekendu i mam nadzieję na trochę światła dziennego, które wenie twórczej i energii życiowej wybitnie sprzyja.

Przystanek sto osiemdziesiąty siódmy

2012-01-03T23:39:00.000+01:00

Nowy rok zaczęłam dość pracowicie, jadąc niespodziewanie do pracy o świcie pierwszego stycznia... Taka ta moja praca jest. Niby spokojna, żeby nie rzec nudna, aż tu znienacka potrafi taki numer człowiekowi wykręcić. Nie wiem czy z tym pierwszym stycznia to dobra wróżba, że pracowicie zaczęłam, czy raczej niedobra, że mi coś popsuć zdołało spokojne wolne dni, ehh... może bezpieczniej się będzie nad tym nie zastanawiać, co za różnica zresztą...

Ale pracowicie i owszem jest. Kamizela szara pnie się radośnie w górę, aż się sama sobie dziwię, chyba bardzo mi się chce wełnianej kamizeli :)

Powiecie co za oryginalny pomysł, żeby połączyć dwa odcienie szarości, ot tak po prostu pasami, hmmm ...

Kurcze no czy to moja wina że przy tym cholernym braku światła dziennego nie zauważyłam że mam w jednym worku dwa odcienie - niby kolor ten sam, ale inny numer tak zwanej partii ...

Przeleżała się ta wełna ze sto lat w mojej szafie, to i zapomniałam o tym, a może nigdy tego nie zauważyłam?

W każdym razie w sztucznym świetle nic a nic nie widać. Za to w dziennym i owszem, nawet bardzo.

Najpierw się zdenerwowałam, bo oczywiście zauważyłam to pod koniec drugiego pasa, więc stawka o prucie była dość wysoka.

No a potem, przejrzawszy resztę motków, stwierdziłam że brnę w to dalej.

Nie ma mowy żebym coś miała pruć, tyle się na warkoczowałam! Zresztą zwyczajnie mogłoby mi zabraknąć wełny, gdybym zdecydowała się na jeden odcień.

No to robię dalej, a zwłaszcza dobrą minę do złej gry...

Jakoś to będzie.

Dokładnie zresztą jeszcze nie wiem jak, bo ciasno opięta na Mańce, wymagać będzie jakiejś szerokiej listwy z przodu, bo nie bardzo mam ochotę być aż tak w niej opięta. Coś wykombinuję. Chodzi mi po głowie pomysł szerokiej listwy w pasy z lewych oczek, tak jakby ściągacz, tylko nie ściągacz :)

Ale nie wiem czy się nada. Najpierw skończę tak zwany korpus, a potem będę myśleć.

Załapałam się na kilka wolnych dni, ręce mnie świerzbią do filców, zobaczymy czy się uda. Na razie spełniłam obietnicę i wykonałam poncho numer dwa. Miało być takie samo jak poprzednie, starałam się naprawdę, trochę wbrew sobie, bo nie znoszę robić dwa razy takich samych rzeczy. No ale obiecałam to obiecałam. Suszy się na Mańce. Jutro zobaczę co z niego wyszło. A potem w świat.

Macie tak samo? Męczy Was powtarzanie tego samego? Mnie okropnie. Może to wiąże się trochę z tym, że nie lubię robić według podanych na tacy wzorów. Czyli trzymać się przepisu. Niby on przecież mój ten wzór, ale też nie lubię. I tyle.

Taki ze mnie wolny ptak. Ot.

Przystanek sto osiemdziesiąty szósty

2011-12-31T01:00:00.000+01:00

Ja tam nie narzekam, że śniegu nie ma. A powiem więcej: mam cichutką głupiutką nadzieję, że tej zimy go wcale nie będzie... No, przynajmniej na nizinach. Kto chce, niech sobie jedzie w góry i śmiga na nartach, a ja poproszę zimę bez zimy ...

Jakoś udało mi się dotrwać do końca grudnia bez tradycyjnej zimowej deprechy, ciekawe czy to dzięki temu że nie ma śniegu ?

Święta jak zawsze przefrunęły. No i fajnie. Cały grudzień ma to do siebie, że przelatuje jak szalony. I za to go lubię, w przeciwieństwie do stycznia, który wydaje mi się zawsze straaasznie długi...

Mikołaj w tym roku tradycyjnie dobrze wywiązał się z prezentowego zadania, odkąd przeszłam na "sterowanie ręczne", nie ma co prawda miłych niespodzianek, ale za to są prezenty trafione w dziesiątkę.

W tym roku znalazłam pod choinką m. in. dwie mocno wyczekane i wymarzone książki:

Och, nie mogę się nimi nacieszyć!

Internet internetem, ciągle ślęczę przy kompie i oglądam cudzą piękną twórczość, ale jednak co papier to papier. To troszkę tak, jakbym dostała te wszystkie cudowności na własność...

Tu parę fotek z biżutkowych inspiracji:

a tu filce:

Ehh, jakie piękne ...

Co prawda, tak naprawdę nie umiem robić niczego według wzoru, ale jednak inspiracja jest mi bardzo potrzebna. Zaraz wpadam na jakieś nowe pomysły, odkrywam w sobie nowe pokłady zapału i chęci.

Ciekawe, czy Wy też tak macie?

Stary rok się kończy, wszyscy biegną witać nowy, a ja się tak zastanawiam, że chyba nie ma to zbyt wielkiego sensu, ten cały hałas i celebracja czegoś zupełnie przecież normalnego. Media narzucają nam szaleńczą jakoś zupełnie atmosferę sylwestrowej ekstazy; "baw się dobrze!" życzą sobie znajomi, tak jakby rzeczywiście trzeba było dziś koniecznie oddać się szalonej zabawie.
A ja nie zamierzam. Spędzę jeszcze jeden miły wieczór z moją Rodzinką, owszem szampana się i może napijemy, ale czy naprawdę jest co świętować?

Nie, nie wpadam w depresję z powodu upływu czasu i mojego wieku, nie da się ukryć, że coraz poważniej wyglądającego. Ot, jakoś znudziło mi się udawanie że witanie nowego roku jest jakąś specjalną okazją do świętowania i do radości. 1 stycznia jest takim samym dniem jak wszystkie poprzednie ...

Tak naprawdę, jedyne co naprawdę wyróżnia ten sylwestrowy wieczór od innych to fakt, że na spacerze z psami będziemy musieli omijać dużym łukiem rozweselone grupki młodzieży puszczające petardy i race. Nasze piesy co prawda nie są jakoś szczególnie wrażliwe na huki, ale jednak wolimy nie narażać ich na takie sensacje.

No a Nowy Rok, no cóż, niech będzie dla wszystkich łaskawy. Nie zanosi się co prawda na rok dobrobytu, ale niech Wam po prostu będzie dobrze. Może troszkę więcej czasu dla nas samych... Może parę chwil więcej dla naszych Rodzin i Przyjaciół... Dużo zależy od naszego nastawienia, może ciężko w to uwierzyć, zwłaszcza tym którzy lubią sobie na życie ponarzekać. Spróbujcie trochę inaczej. To brzmi jak banał, ale kiedy patrzymy na świat pozytywnie, on się nam odwdzięcza. Naprawdę!

I tego Wam właśnie życzę.

Świątecznie ...

2011-12-24T11:57:00.002+01:00

Za Aronkiem życzę Wam oraz Waszym Bliskim dwu- i czworonogom, miłych i spokojnych Świątecznych Dni! A i Nowy Roczek niech będzie dla nas wszystkich łaskawy.

Przystanek sto osiemdziesiąty piąty

2011-12-20T16:02:00.000+01:00

Święta tak blisko, jak zwykle grudzień przemknął galopkiem,
nie narzekam, bo to znaczy że blisko do wiosny :) W każdym razie podobno od dzisiaj dnia nam będzie przybywać. No, zobaczymy ...

Pokażę dziś mój szalony szal, bo pewnie nie będę miała pod koniec tygodnia na to zbyt wiele czasu.

Zdjęcia robione w trakcie układania są ładniejsze niż gotowego szala, bo oczywiście gotowy był dopiero wieczorem, no i znowu ta lampa...

Koleżanka zamawiając ten szal powiedziała mi nieostrożnie dwie rzeczy: że osoba obdarowana lubi meksykańskie klimaty i że dość odważnie się ubiera...

Hehe, w to mi graj, moja wrażliwa na latynoskie dźwięki dusza po prostu oszalała z zachwytu ...

Oto jak się układało:

A teraz już gotowiec, niestety naprawdę stracił dużo uroku przez światło flesza:

W każdym razie musicie mi wierzyć na słowo, że wyszedł całkiem ładny, totalnie szalony, bardzo cieplutki i przytulny. I przyznaję że trochę żałuję że tak szybko pomknął w świat, nie zdążyłam się nim nacieszyć, chyba będę musiała sobie podobny kiedyś uturlać...
Tylko kiedy ...

Przystanek sto osiemdziesiąty czwarty

2011-12-18T21:20:00.000+01:00

Czarnokoci sweter gotowy :)

Sweter jak sweter, zwykłe swetrzysko. Ale ważne że skończyłam, bo ostatnio u mnie z tym różnie bywa. No a najważniejsza zadowolona mina właścicielki, która co prawda obiecała zapozować, ale jakoś się nie doczekałam, więc skorzystałam z usług Mańki, która zawsze gotowa na blogu wystąpić :)

A ja tymczasem zabrałam się za kolejną dłubaninkę tysiąclecia, czyli aranową kamizelę dla siebie, z szarej wełny, która leży u mnie od lat, doczekała się nareszcie bidula!

Jak zawsze na skróty idąc, nabrałam 210 oczek i zamierzam za jednym zamachem warkoczować tył i przody, że niby tak szybciej będzie, hmm, no zobaczymy. Na razie udało mi się rozliczyć wzór na oczka, nabrać te 210 oczek i przerobić cztery rzędy. Nie obiecuję, że szybko pokażę skończone dzieło :)

A wracając do tematu poprzedniego posta, oraz Waszych komentarzy, tak naprawdę to czułam że nie jestem osamotniona w tych marzeniach o nauczeniu się tego i tamtego i jeszcze stu innych technik. Za mało na to wszystko mamy w naszym czasu, ale za to wiem, tak jak i Wy, że nigdy z życiu nudzić się nie będę. I dobrze :)

A teraz pokażę rudzielca którego uturlałam ze dwa tygodnie temu:

Oraz kawałek szalonego szala, który turlałam dzisiaj, a który teraz się suszy. Jak się robił, to wyglądał tak:

No wiem, dziś to naprawdę pojechałam... :D

Fotki gotowej całości w następnym przystanku.

Przystanek sto osiemdziesiąty trzeci

2011-12-12T15:17:00.002+01:00

Kot sie robi. Jeszcze dzień, dwa i będzie gotowy, bo udało mi się dobrnąć do końca rękawów, jestem w trakcie zszywania, więc za moment będzie. Tylko sami wiecie rozumiecie, na robienie swetra mam zarezerwowany krótki czas wieczorem, przy telewizji. A że w zasadzie telewizji nie oglądam, chyba że jakiś film ciekawy się trafi, to i czasu na druty mało. Ostatnio na szczęście (głównie dla robótek) puszczamy sobie seriale różne z płyt, więc powiedzmy że jest prawie pewne te 40 minut drutowania na dzień. I tylko dzięki temu sweter się w ogóle jakoś zrobił :)

A tymczasem, kolejny filcowy weekend za mną. Słoneczko dopisało, więc i u mnie tak trochę bardziej słonecznie:

Fotki oczywiście wieczorne i lampowe, ale lepszych nie będzie, bo szal już sobie był poszedł w świat.

Mam nadzieję że się będzie podobał obdarowanej osobie :)

A tymczasem pokazuję Wam moje nowe zabaweczki:

Wypatrzyłam sobie na allegro takie główki do robienia czapek. Kręciłam się przy niech ze dwa tygodnie, okropnie mnie kusiły. No i mam. A co sobie będę żałować radości, zwłaszcza że kupiłam te najprostsze, najtańsze. Umieram z ciekawości JAK to się robi. Tyle że przed Nowym Rokiem się o tym nie przekonam na pewno. No bo kiedy. Ale przecież Nowy Rok już za chwilkę!

Jak tak sobie układam w głowie listę rzeczy których bym się chciała nauczyć jeszcze robić, to wychodzi mi, że sporo muszę lat jeszcze pożyć. Bo ta lista taaaaaaka długa jest :)

Poza czapkami, kapeluszami i filcowymi ciuchami, czekaja dwa kosze szmatek na patchworki, nawet dostałam od Mężusia maszynę nową do szycia, stary Łucznik zupełnie już nie chciał współpracować ze mną, pod byle pretektem strasznie na mnie bzyczał. Powiem szczerze, nigdy go nie lubiłam i już!

No to korzystając z tego że Łucznik zupełnie się rozregulował, zakomunikowałam wszem i wobec że nie skracam już żadnych spodni i nie wszywam łat z powodu braku parku maszynowego. Trochę się naczekałam, ale zadziałało :) Mam śliczną maszynkę Janome, szyje jak szalona, ma jakieś ściegi o których na razie nie chcę myśleć, mnie chwilowo wystarczają dwa, ale ja się rozkręcę, na pewno!

Miałam już też w życiu epizod hafciarski, bardzo mnie wtedy wciągnęło, teraz zupełnie nie mam na to czasu, ale wiem że jeszcze w tym kierunku się muszę rozwinąć. Zwłaszcza do takiego połączenia haftu z patchworkiem, aplikacjami itp mnie ciągnie, oj jak ciągnie!

Mam zamiar się jeszcze rozkręcić w koralikowaniu oraz spróbować sutaszu, który mnie strasznie nęci, może nie koniecznie do noszenia, ale do robienia i owszem! Bizuteria z koralików też mi się bardzo podoba, kiedyś dawno temu robiłam jakieś proste rzeczy, więc wiem, że to nic trudnego, tylko duuużo cierpliwości trzeba mieć. A ja i owszem mam. Jak tylko chcę, oczywiście :)

Co do biżuterii, to jeszcze chciałabym liznąć ceramiki. Tu już potrzebny dostęp do pieca, więc jakiś kurs by się przydał. I jeszcze nauczyć bym się chciała ze srebrem pracować. Żeby robić biżutki od podstaw, a nie tylko składać do kupy z gotowych elementów.

Czy ja pisałam już kiedyś że i tkać bym chciała? Najbardziej to ramę taką pionową sobie zmajstrować i gobeliny tkać. Ale i na warsztacie też bym chciała umieć. Mam dalej wymieniać?... :)

No wiem, że duże mam te swoje plany. Ale przecież niedawno jeszcze tylko marzeniem był kołowrotek i przędzenie wełny, później nieśmiało myślałam o filcowaniu, a dawno temu nawet nie pomyślałabym że sobie sama kolczyki i biżuterię będę robić. No bo akurat druty i szydełko to ja chyba prawie od urodzenia ...

No więc jak się chce to się człowiek wszystkiego może nauczyć. Tylko ten czas ...

Eh, a oni jeszcze chcą nam przedłużyć to czekanie na emeryturę. Chyba mi przyjdzie w totka wygrać i sobie samej emeryturę zafundować jak najszybciej ...

;)

Przystanek sto osiemdziesiąty drugi

2011-12-09T20:48:00.001+01:00

Trzeba przyznać że troszkę monotonnie się zaczęło robić na moim Przystanku: gdzie nie spojrzeć szale i szale. Aż się nie mogę doczekać, kiedy skończę czarnokoci sweter, żeby trochę temat zmienić.

Ale on się jakoś nie chce skończyć, utknęłam w połowie rękawów, nie wiedzieć czemu. No ale może się zawezmę i je wreszcie skończę, zwłaszcza że już robi się trochę bardziej zimowo i swetrzysko przydałoby się Dziecku, oj przydało.

O ile się, rzecz jasna, spodoba ...

A tymczasem kolejny liściasty szal, mimo że się publicznie zarzekałam, że ani jednego liścia więcej.

Oto i on:

Tło trochę dziwne, ale biegałam z Mańką po domu w poszukiwaniu dobrego światła, a gdzie znalazłam światło, tam w tle było niezbyt fotogenicznie. No to musiałam zamazać ...

A jutro postaram się pstryknąć fotki moim nowym nabytkom, które jak mam nadzieję pozwolą mi spróbować sił w kategorii: filcowe nakrycia głowy. Nie znoszę czapek, jak już zima mnie przydusi, to wdziewam na łeb berecik z antenką, ale tak sobie myślę, że może gdybym samodzielnie wykonała sobie kapelinder albo czapkę jakąś, to może zdołałabym ją polubić? Zobaczymy. W każdym razie pierwsze kroki poczynione :) Ciąg dalszy nastąpi ...

Przystanek sto osiemdziesiąty pierwszy

2011-12-02T14:20:00.001+01:00

Ta szmatka co zalegała od kilku miesięcy w koszu to było takie jedwabne niby-poncho.

Leżało, leżało, aż się doczekało:

No i dostała szmatka swoje drugie życie:

W poszukiwaniu dobrego światła oblazłam z Mańką w ręce cały dom, ale nie dało się, skończyło się wreszcie w ogródku. Tu w miarę widać jak naprawdę szmatka wygląda :)

A tutaj detali parę. Moje ulubione wełniane kuleczki i włóczka "włochata":

A to lewa strona poncha, czyli jak jedwabna szmatka naprawdę wyglądała:

Przyznam, że idea poncha bardzo mi podpasowała, myślę że zabiorę się zaraz za następne.

I... uwielbiam frędzelki! Może w robieniu są trochę wkurzające i nigdy nie chcą mi się zmieścić na stole, ale za to jak już są, to ja je bardzo lubię :)

Przystanek sto osiemdziesiąty

2011-11-30T21:45:00.001+01:00

No i dorobiłam wreszcie te nieszczęsne rękawki do mojego pierwszego w życiu kubraczka. Trochę nierówne, trochę je jeszcze muszę "podrasować", ale najważniejsze że już są!

Trochę mi on smętny wyszedł, będę chyba jeszcze myślała o jakimś wykończeniu, co by go trochę rozweselić. Może coś naszyć? No nie wiem, podumam sobie nad nim.
Bałam się trochę, że po ufilcowaniu kubrak będzie na mnie za mały, ale okazuje się że jakoś się w niego wciskam, huraa :)

Niespodziewanie los obdarował mnie kilkoma wolnymi dniami, więc sami rozumiecie, że muszę ten podarek dobrze wykorzystać, zwłaszcza że dolegliwość moja nie wymaga leżenia pod kołdrą. Tak więc dziś właśnie dopadła mnie wena na coś co od lata zalegało na dnie kosza ze szmatami do przerobienia :)

Wcale nie złośliwie, pokażę tylko dwa kawałeczki, ot tak tylko trochę Was "zanęcę", bo fotki zrobione przy sztucznym świetle nie chcą pokazać prawdziwych kolorów.

Ciąg dalszy w następnym przystanku :)

Przystanek sto siedemdziesiąty dziewiąty

2011-11-27T23:27:00.001+01:00

Ehh, jesień pokazała nareszcie swe prawdziwe oblicze, zimno, mokro, wietrznie ... brrr....

I podobno to już zaraz grudzień?

Strasznie szybko przeleciało, i w sumie dobrze, nie lubię listopada, pewnie nie ja jedna.

Grudzień, jak to grudzień, przeleci szybko. Za styczniem też nie przepadam, trzeba będzie jakoś przetrzymać. Luty w przyszłym roku zdaje się dłuższy deczko będzie, ale mimo to jest najkrótszym miesiącem więc ma szybko upłynąć i już. A zaraz potem marzec ... huraaa! :)

I tym właśnie sposobem próbuję ratować się przed jesienno - zimową chandrą. Może jakoś się uda...

Nie skończyłam czarnokociego swetra, może za tydzień się uda. Niewiele w ogóle zdziałałam w weekend, bo nie wiedzieć czemu, jeśli w ogóle dopada mnie migrena, to właśnie w weekendy się zdarza. Fatum takie migrenowe. Albo wpływ księżyca.

No i sobota cała poszła się bujać...

Dziś za to znowu światła dziennego nie było. Umiliłam sobie życie takimi oto drobiażdżkami:

Agrafa do przypięcia wiecznie rozwijającego mi się szalika. Jutro ją wypróbuję. Ciekawe kiedy ją gdzieś zgubię ...

Smocza zakładka dla Mężusia. Z czerwonym howlitem. Już dawno obiecana, nareszcie znalazłam chwilkę. Zrobiłam jeszcze jedną, niebieską, z sodalitami, ale fotka kiepsko wyszła, więc innym razem pokażę. Albo i nie, bo ona w świat idzie :)

A to znowu howlit, oj naczekał się on w szufladce na swoją kolej... A tu proszę, okazuje się że ładnie wygląda razem z szarym agatem. No to trzasnęłam sobie naszyjnik. Taki zwyczajny. Jak dobrze pójdzie, to też go jutro wypróbuje :) A tu z bliska howlitowy smoczy urok:

Po południu sumienie mnie ruszyło, wszak weekend bez filcu to weekend stracony, i wzięłam się nareszcie za dorabianie rękawów do mojej dawno ufilcowanej czarnej kamizeli. Myślałam że raz dwa mi to pójdzie, ale gdzie tam!... Masowałam i masowałam, mydliłam i wodę lałam, wyrównywałam i poprawiałam, dziury łatałam i znowu masowałam, ehhh, ile z tym roboty!...

A jak już wydawało mi się że prawie koniec, to okazało się że w jednym miejscu się "szwy" rozlazły... Ale kto mnie zna choć trochę, to wie, że łatwo nie popuszczę, więc podręczyłam ją jeszcze trochę i gotowe! Wisi teraz biedaczka i się suszy, a ja, jeszcze większa biedaczka, rąk zupełnie nie czuję... Ciekawe co będzie jutro...

Fotki się pstrykną oczywiście przy najbliższym dostępie do dziennego światła. Zobaczymy wtedy co z tego wyszło, bo jeszcze sama dokładnie nie wiem.

A jutro kolejny poniedziałeczek. Hm... I jak tu w deprechy nie wpadać...
Zna kto może jakiś prosty sposób na polubienie poniedziałków?

Przystanek sto siedemdziesiąty ósmy

2011-11-20T23:33:00.001+01:00

Odpukać w niemalowane drzewo, zima jakoś nas nie chce jeszcze nawiedzić, i bardzo dobrze.

Tak sobie myślę po cichutku, że im dłużej nie będzie mrozu i śniegu, tym szybciej przyjdzie wiosna, ot taka głupiutka moja nadzieja, oby się jak najdłużej udało bez zimy przeżyć! ...

No to na przekór zimie, parę wiosennych kwiatków :)

Na razie tylko parę zrobiłam, tak na początek, ale mam chęć pobawić się jeszcze małymi formami, takimi które można sobie wydłubać w pół godzinki a przyjemności i tak jest co niemiara :)

Tymczasem oczywiście nowy szaliczek się sfilcował, fotka niestety więcej niż kiepska, i tylko jedna, bo nic więcej się nie udało wybrać.

No ale mniej więcej widać co tym razem zmalowałam.

Tak naprawdę szalik jest w kolorze ecrú i wygląda troszkę ładniej, bez takich dużych kontrastów.

Ehh, jak długo można żyć bez światła dziennego???...

Zima pewnie jednak w końcu nadejdzie, więc przerwałam drutowanie Córcinego czarnokociego swetra i szybciutko machnęłam urodzinowy zimowy komplecik dla Synusia:

Dość kiepsko fotografuje się czapkę na manekinie bez głowy :)

W każdym razie machało się szybko, bo druty chyba jedenastki, a i tak żałowałam że nie mam grubszych bo może byłby jeszcze bardziej miękki. No ale jest cieplutki bo to wełna pomieszana z wełną. Synuś mi nie zmarznie :)

Sobie też powinnam pewnie coś na głowę wydrutować, ale pierwszeństwo ma kot czarny, który już jest właściwie do połowy zrobiony, więc może będę się miała czym pochwalić na następnym Przystanku...

Przystanek sto siedemdziesiąty siódmy

2011-11-13T23:15:00.001+01:00

Jeszcze chwila i będę musiała zmienić tytuł bloga na "SZAL-eństwa pani Ani". Wciąż tylko szale i szale, co za nuda ...

Miało być co prawda bez roślin, ale... no trudno, nie udało się ... :)

Dziś kolejna wolna chwila, ale za to chyba w ogóle nie było światła...

Miałam kolejne SZAL-one zamiary, ale kiedy zauważyłam, że mam problem z dopasowywaniem kolorów, dałam sobie spokój.

Wykorzystałam za to moją "wolną godzinkę" na zabawę z kwiatami.
Zabawne, ale nigdy dotąd nie próbowałam robić filcowych kwiatów, zawsze mnie bardziej ciągnęło do form powiedzmy nieco bardziej użytkowych, więc od razu rzuciłam się na szale.

Dziś za to był właśnie dzień kwiatowy. Na przekór jesiennej szarudze, a co! :)

Całkiem sympatyczna zabawa, fotki tylko dwie, bo bez światła to tylko takie gniotowate fotki wychodzą:

Reszta kwiecia pokaże się jak tylko upolujemy choć jeden promyczek słońca...

Poza międleniem kwiatków wykonywałam dziś również inne równie ciekawe prace, między innymi grabienie liści w ogrodzie, chyba ostatni moment, o ile nasi jak zawsze nieomylni meteorolodzy mają rację zapowiadając opady... brrr... śniegu ...

Nie pogniewacie się więc chyba na mnie, za mało pisania, ręce jakby nie te ... ;)

Przystanek sto siedemdziesiąty szósty

2011-11-06T20:59:00.003+01:00

Całe szczęście że w ubiegły weekend byłam pracowita, mogę coś tu wkleić i pokazać. Bo dziś dopadła mnie zmora bez-natchnienia... Koszmar...

Właściwie mam pomysł na nowego nuno-filcaka już od paru dni, kokosi mi się on po głowie i tylko szczegóły muszą się poukładać, ale jak to zawsze u mnie, szczegóły zwykle układają się na samym końcu, tak jakby same, bez mojego udziału. No i ten pomysł nawet bardzo mi się podoba...

No ale cóż mam zrobić, dzisiejszy dzień okazał się jakiś niemrawy. Czy to zima idzie, czy po prostu wczoraj za dużo kicałam przy otulaniu roślin na tarasie i się przekicałam, kto wie...

Czując że z filcowania nici, usiadłam nawet na chwilę do biżutkowego warsztatu, ale i to mnie nie wciągnęło. Skończyło się na książce i drutowaniu Córcinego sweterka. Tył już jest, teraz zabieram się za kota ...

No to tymczasem pokażę ostatni liściasty szal, przynajmniej na razie. O taki on jest:

Elu dobrze zauważyłaś, że te ostatnie jedwabie są trochę inne. Bardzo podoba mi się ostatnio surówka jedwabna, te nierówne nitki, ten szantungowy połysk, po filcowaniu nitki często układają się w pajęczynkę, tworząc taką nierówną, poszarpaną strukturę. Powiedziałabym tu chętnie "lubię to", gdyby nie fakt, że mam coraz większą awersję do używania tego "fejsbukowego" zdania ...

Eh, mam przeczucie, że dzisiejszy leśny spacer był ostatnim tak malowniczym jesiennym spacerem, liści jeszcze trochę zostało na drzewach, te co spadły układały się pod nogami w malownicze dywany...
Dziś już wiał trochę mocniejszy wiatr, pewnie do przyszłego weekendu zwieje wszystko z drzew, potem przyjdzie listopadowa plucha i koniec malowniczości... ehhh ....

No ale póki co, specjalnie dla Was, Aronkowy jesienny uśmiech znad liściastego dywanu:

Przystanek sto siedemdziesiąty piąty

2011-11-01T20:05:00.000+01:00

Ten jedwabny szal uważałam za brązowy. Do czasu gdy próbowałam dopasować do niego różne beżowe i brązowe czesanki i okazało się że jedyna której kolor ładnie współgra z szalem jest różowa ...

Co prawda Mężulek podsumował kolor całości na "sprany i nijaki, po prostu taki jakiś brudny róż", ale od lat prawie trzydziestu wiem że z facetami o kolorach nie ma co rozmawiać ...

Mnie się oczywiście podoba :)

Ufff, jaka to wielka ulga mieć Mańkę do pozowania... Ona jest zawsze do zdjęć gotowa, nie musi się uczesać ani umalować, miny jej dziwne nie wychodzą, super po prostu!

Kolejny szal już gotowy, suszy się właśnie i dopiero jutro przy dziennym świetle zobaczę jak naprawdę wygląda. Tym razem będzie brązowy. Motywy znowu liściaste. Chyba sobie zrobię znowu mały odpoczynek od roślinności i rzucę się następnym razem w jakąś abstrakcję albo co. Parę pomysłów mi po głowie chodzi, może coś z tego będzie.

Tak sobie myślę, może dzięki tym moim filcom, dziesiątkom pomysłów które mam na następne weekendy, uda mi się w tym roku nie zapaść w sen zimowy?.. No bo kiedy ja mam to wszystko zrobić, jak nie teraz, kiedy szale, poncha i inne otulacze są do życia niezbędne!

No nic, w każdym razie będę się starać nie zapaść.

Przystanek sto siedemdziesiąty czwarty

2011-10-30T21:36:00.000+01:00

Dziś będzie bez szali.
Szal się suszy.
Jak się wysuszy i uda mi się złapać promyk światła, będą fotki.

Dziś zmiana czasu. Dodali nam co prawda godzinę do weekendu, ale będzie się teraz szybciej zmierzchało, ehh ... :(

Nie wiem jak Wam, ale dla mnie ten jesienno-zimowy brak światła jest najgorszy. Wstajemy po ciemku i wracamy do domu po ciemku, nic tylko kłaść się od razu do łóżka... Ciekawe czy uda mi się jakimś cudem nie wpaść w kolejną zimową depresję.

No i nawet w wolne dni, światło ucieka tak szybko! Nie umiem nic robić bez dobrego światła. Ani filców, ani biżutków, ani dekupaży. Mogę tylko drutować jakieś swetrzyska, byle nie trzeba było dobierać kolorów. Nie wiem, czy to ja mam jakąś przypadłość, kurzą ślepotę czy coś w tym rodzaju, czy to może i Was męczy?...

Dziś się zagapiłam na cudownie wolno chodzący zegar i zapomniałam, że przesunięta godzina oznacza wcześniejszy zmierzch. No i filce kończyłam przy kuchennej lampie ... brrr... Jakbym po omacku układała...

A wszystko przez ten długi spacer z piesami, po lesie naszym, małym i okropnie zaśmieconym, ale jednak pięknym jesiennym lesie...

No i one tak lubią te spacery ...

No i nie da się ukryć, że my też :)

Przystanek sto siedemdziesiąty trzeci

2011-10-24T20:51:00.000+02:00

Oczywiście życie za nas pisze swój scenariusz, więc zamiast mokrego filcowania miałam w weekend mokry nos i bolące okropnie gardło. Naprawdę nie mam pojęcia kiedy zdążyłam się przeziębić, była piękna słoneczna pogoda a mimo to "coś" mnie postanowiło złapać... No i złapało.

Nie będzie więc kolejnej radosnej twórczości, a za to będą wspominki lata, bo muszę się pochwalić swoją pracowitością z dziedziny słoiczkowej.

Od Kaprysi się zaraziłam pomysłem na suszone pomidory, których jestem ogromną miłośniczką od dawna, ale nigdy by mi do głowy nie przyszło, że mogę je sobie sama przyrządzić.

No i nasuszyłam tych pomidorów ze dwadzieścia kilo, ale dla naszej łakomej rodzinki nie jest to niestety ilość wygórowana, zwłaszcza że w jeden słoik wchodzi ich około
kilograma ...
Fotki mocno kiepskie, ale telefonem robione i w pośpiechu, więc musicie wybaczyć.

Przy okazji ten kto jeszcze w mojej rodzince pomidorów suszonych nie lubił, to je pokochał już na amen. A choć wcześniej, te kupne, jedliśmy głównie z makaronem, to tych domowych nam do makaronu zwyczajnie szkoda i wyżeramy je prosto ze słoika, w najlepszym razie na kromce bułeczki. A dodatkową atrakcję stanowi oliwa po pomidorkach, którą solidnie przyprawiłam czosnkiem i ziołami i która na bułeczce smakuje prawie tak samo dobrze jak one same...

W tym roku udało mi się poza tym zrobić kilkanaście słoików powideł z czekoladą, którymi zachwyciłam się kiedyś u mojej Siostry i które uwielbiam. Planowałam jeszcze poeksperymentować z sałatkami warzywnymi na zimę, ale nie znalazłam żadnego przepisu, poza różnymi odmianami ogórków. Może jeszcze coś mi wpadnie w ręce, póki warzywa są jesienne, a może ktoś z Was ma w rodzinie jakiś fajny wypróbowany przepis na sałatkę warzywną do słoików ? Fajnie byłoby sobie móc zimą wyciągnąć taką sałatkę własnej roboty ...

A w przyszłym roku zamierzam spróbować kiszenia ogórków. Nigdy tego nie robiłam, poza małosolnymi do natychmiastowego pożarcia. A miałam niedawno okazję spróbować takich domowych, twardziutkich, jakby musujących, przepysznych ogórasów i postanowiłam że nie spocznę dopóki sama sobie nie nakiszę takich...

No ale to będzie za rok dopiero ehh, a przed nami znowu zimsko paskudne. Trzeba je będzie jakoś przetrwać i się nie dać ...

No dobra, nie przynudzam tylko się idę kocykiem owinąć i podrutować nowy sweterek, Dziecko sobie zażyczyło. Długi. Z kotem. Czarnym.

Przystanek sto siedemdziesiąty drugi

2011-10-19T21:20:00.002+02:00

No i chwilowo moja ostatnia produkcja, tym razem, jak skomentowała pewna Ola, "pojechałam na całego" :))

Proszę Państwa, RAZ NA LUDOWO!

Mając przed sobą kawałek czarnego jedwabiu, po prostu nie mogłam inaczej, ostre kolorki same właziły mi w ręce.

Chyba mi się po prostu zapragnęło jakiejś odmiany, ciągle te grzeczne stonowane kolory, aż tu nagle ciach! i mamy szal energetyczny :) Dla lubiących konkrety ...

Po drugiej stronie jest już trochę grzeczniej, na spokojniejsze jesienne dni:

I to by było na razie na tyle. W planach rudości i zielenie, a może brązy i beże, zobaczymy jaki mnie w weekend nastrój najdzie . Oby tylko szybko ten weekend nastał bo się doczekać nie mogę ...

Przystanek sto siedemdziesiąty pierwszy

2011-10-16T18:42:00.004+02:00

To, że na pół lata zostałam bez komputera, miało swoje złe i dobre strony...

Jedna z tych dobrych, to powrót do wieczornego drutowania. Co prawda i tak za wiele na raz zrobić nie daję rady, bo łapska mi drętwieją jak dawniej, ale zabrałam się za jeden z wielu niedokończonych sweterków i nawet udało mi się go prawie skończyć!

Co prawda, nie pamiętam już zupełnie dlaczego u licha wpadłam na pomysł sweterka akurat w paski, bo przy mojej nazwijmy to figurze nie jest to idealny wzór, ale skoro już zaczęłam, to wypadało ciągnąć dalej. No to jest:

Taki sobie grzeczniutki sweterek :) Przyda mi się, bo ja bardzo lubię swetry rozpinane.

Mańce całkiem w nim dobrze, więc mam nadzieję że i ja jako tako będę wyglądać, a co najważniejsze, że będę go nosić, bo z tym u mnie różnie bywa :)

Wykończyłam plisy szydełkiem trochę z braku laku, bo ściągaczy ostatnio nie lubię, a nic innego jakoś mi się nie podobało. No i te szydełkowe pliski całkiem nieźle wyglądają. Jeszcze tylko guzików brak. Ale to już przecież pryszcz...

A w ramach sprawozdawczości z SZALeństwa, pokazuję kolejne moje wariacje na temat zieleni i różów.

Jedwab był w zielono-różowe mazy, a ja dodałam więcej mazów, tym razem wełnianych :)
Po kliknięciu powinno się powiększyć, będzie wtedy lepiej widać.

Z drugiej strony spokojniej:

Ciąg dalszy nastąpi. Mam gotowy jeszcze jeden, zupełnie zwariowany, zupełnie niepodobny do poprzednich, ot tak, zachciało mi się nagle nieco poszaleć kolorystycznie :)

ale o tym już w następnym przystanku ...

Przystanek sto siedemdziesiąty

2011-10-10T21:40:00.004+02:00

Na szybko pstryknęłam fotkę deseczce, która właśnie poszła sobie w świat, jak dobrze mieć pod ręką kilka zrobionych przez siebie drobiazgów, akurat potrzebowałam czegoś małego do podarowania i była sobie taka właśnie ziołowa deseczka ...

Fotka kiepskawa, deseczka zwyczajna, ale wiem że ucieszyła obdarowaną osobę, a to i mnie zaraz milej na duszy ...

Swoją drogą, strasznie zaniedbałam dekupażowanie, mam w planach kilka obiecanych bliskim przedmiotów i jakoś nie mam kiedy nad nimi usiąść. Eh, że też nie da się wolnych dni rozciągnąć wzdłuż albo wszerz, i poupychać w nich wszystkich zamiarów, planów, dobrych chęci i zachcianek ... :)))

Chyba po prostu mam ich za dużo?

No dobra, kolejny szal się zrobił i nawet miał już swoją premierę w wielkim świecie, bardzo mi było miło kiedy widziałam że się podoba.

Tak wyglądał "w trakcie":

A tak już gotowy:

Przy okazji poznajcie Mańkę, czyli mój najnowszy nabytek, a właściwie "dostanek" :)
Marzył mi się manekin krawiecki od dawna, ale że zawsze jest sto innych pomysłów na wydanie kasy, to i odkładany był ten zakup na później i później.

Aż tu nagle trafiła mi się gratka nie lada: Szanowny Małżonek chciał mi kupić jakiś drobiazg w nagrodę za to, że poszłam z nim na mecz :D Tak, tak - dobrze słyszycie - byłam na meczu piłki nożnej! Rok temu bym pewnie się w głowę postukała, ale widać z wiekiem człowiek trochę jednak głupieje, hehe, można to też nazwać zwiększeniem poziomu tolerancji, niech tak więc zostanie ...

No i mam prezencik! Warto było się przemęczyć te 90 minut! :D

Mańka wygląda na razie tak jak do mnie przyjechała, ale trochę ją zamierzam zmienić, bo czarna koszulka zupełnie mi się nie podoba. Ale to w tzw. wolnej chwili, a póki co cieszę się że ktoś mnie zastąpi przy pozowaniu do zdjęć w kolejnych szalikach :)

Przystanek sto sześćdziesiąty dziewiąty

2011-10-05T20:58:00.000+02:00

No to pokażę jeszcze drugi z moich najnowszych szali, tym razem ten kolorystycznie "mój". Zresztą zrobiłam go dla siebie, a za podłoże posłużyła mi jedwabna chusta którą kiedyś bardzo lubiłam, a od jakiegoś czasu leżała sobie zapomniana w szufladzie. I ona też dostała drugie życie ...

Próba pokazania szala w całej jego długości, no, może prawie całej. Jak zwykle musiał w tym ujęciu pomagać mój ukochany leżaczek :)

A tu druga strona medalu, czyli wspomnienie mojej chusty...

A tu na właścicielce :)

Przyznam się że to SZALeństwo opanowało mnie do cna. Wielka szkoda że tak mało mam czasu, bo najchętniej filcowałabym od rana do nocy :) Już samo wymyślanie i dobieranie kolorów sprawia mi ogromną przyjemność. Każdy z tych szali mógłby przecież wyglądać zupełnie inaczej, mam zawsze w głowie kilka wersji kolorystycznych i kiedy decyduję się na jedną, troszkę zawsze szkoda mi tych innych, które odejdą w niebyt ...

Na zdjęciach tego nie widać, ale wśród tych brązów wplotłam trochę bladego różu. Bardzo lubię to połączenie, zresztą odkrywam ostatnio coraz to inne, nowe zestawienia kolorów,o których dawniej nawet bym nie pomyślała.

Niesamowita zabawa....

Przystanek sto sześćdziesiąty ósmy

2011-10-03T21:51:00.000+02:00

No i przyszła pora na pochwalenie się moim "cudownym" biurkiem. Odkąd mam swój własny pokój, a to już prawie pięć lat minęło, marzyło mi się biurko. Siedziałam dotychczas sobie na kanapie przy maleńkim stoliku i w tych super wygodnych warunkach robiłam np. swoje biżutki. No i baaardzo mi się marzyło wygodne biurko, a najlepiej jeszcze super pojemne wygodne biurko, w którym mogłabym schować sobie co poniektóre z moich licznych skarbów.

Polowanie na allegro nie przyniosło rezultatów, choć w tej dziedzinie jestem uparta jak mało kto. Raz tylko spodobało mi się tzw. biurko zegarmistrzowskie, ale było w tak strasznym stanie, że nie odważyłam się go kupić.

Ale od czego pomysłowy Dobromir! Może ktoś pamięta, że ponad rok temu wypatrzyłam, również na allegro, katalogową szafkę, moją dumę i chwałę. Całe 35 złotych mnie kosztowała! Bardzo ją sobie chciałam postawić w swoim pokoiku, ale musiała poczekać aż znajdę dla niej miejsce.

No i znalazłam :)

Zakupiłam, już nie powiem gdzie, stół Ikei, za mniej niż pół sklepowej ceny, bo ma jakieś tam niewielkie ryski na blacie. Wstawiłam szafkę pod spód, tylko nogi stołowi musiałam wymienić, na takie z regulowaną wysokością, znaczy na dwie takie, bo drugie dwie niepotrzebne się stały. No i proszę uprzejmie ...

Rzecz jasna, w celu dopasowania do nowej kolorystyki mojego pokoju, konieczna była zmiana koloru szafki. No ale co to dla mnie, jak już raz złapałam pędzel, to nic mnie nie było w stanie zatrzymać.

No i mam swoje pojemne, duże, wygodne biurko:

Baaardzo jestem z niego zadowolona! Krzesełko jest w trakcie remontu, chwilowo więc ma kolor mieszany.

A te szufladki ...

Mmmm...

A swoją drogą, byłam pewna że zmieszczę w nich jeśli nie wszystkie swoje skarby, bo wszystkich to nie zmieściłabym w całym moim pokoju, to chociaż ich dużą część.

Dwadzieścia szufladek wydawało się tak ogromną przestrzenią do zapełnienia ...

Nic bardziej mylnego! Okazało się że ledwie zmieściłam się z moimi narzędziami, kamykami, koralikami, przekładkami, drucikami, sznureczkami i innymi "-ami", które służą mi do sklecania biżutków...

Ale przynajmniej się zmieściłam!

No i nareszcie wiem co gdzie mam, bo grzebanie i szukanie kamyków po kilkunastu różnych pudełkach które dotychczas zamieszkiwały, dobrze mi już w kość dało...

No i to by było chwilowo na tyle, jeśli chodzi o mój pokój.
Na razie nie wstawiłam do niego jeszcze moich wielkich koszy z włóczkami i szmatami, bo tak fajnie wygląda nie zagracony, że szkoda mi trochę tej przestrzeni. Co prawda planuję jeszcze zakup jednego niedużego regału oraz powieszenie półki nad kanapą, więc luksus przestrzeni i tak się skończy.

Ale uwaga, dojrzałam do heroicznego wyczynu jakim będzie pozbycie się części moich włóczkowych zapasów... To znaczy dojrzewam. Wiem od dawna że mam tego za dużo. Co jakiś czas idę i grzebię w nich z zamiarem dokonania selekcji i ... wszystko zostaje tak jak było. Tym razem zamierzam zrobić to na poważnie. Hmm ... Tylko których się pozbyć?... Wszystkie są takie ładne ...

No dobra, o tym będzie później. Niedługo. Kiedyś.

Przystanek sto sześćdziesiąty siódmy

2011-10-01T20:49:00.001+02:00

Żeby tak nie przynudzać ciągle o meblach i moim pokoiku, pokażę Wam dziś jeden z dwóch ostatnio zrobionych przeze mnie szali. Szalowy szał u mnie trwa, tyle że w związku z remontami i porządkami a właściwie bałaganami, czasu miałam nań niewiele. Teraz będę nadrabiać, bo jak zawsze głowa pełna pomysłów, a wieczorami przed zaśnięciem myślę nad kolorami ...

Marzyło mi się połączenie zieleni z bordo. No to połączyłam. Uwielbiam ten moment przed układaniem wełny, kiedy dobieram kolory i jak już sobie je poukładam na stole, nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć jak będą ze sobą grały ...

Parę fotek z układania. Często robię sobie taką dokumentację, bo kiedy filcuję długi szal, niestety muszę to robić na raty, bo mi się nie mieści na stole. I kiedy już podfilcuję i zwinę jedną połowę, często nie bardzo pamiętam co tam naukładałam, więc dobrze mieć gdzie sobie podejrzeć ;)

Rzecz jasna to wina tego że nie projektuję na papierze. No ale nie projektuję. U mnie wszystko zawsze "z głowy" i z pamięci... A pamięć jak widać już nie ta :)

A tu już szal ufilcowany:

Po drugiej stronie gładki, zielony

a tu na ludziu:

a tu na jeszcze lepszym modelu, lekko sztywnawym bo drewnianym, ale przynajmniej widać szal w całości:

Tym razem schowałam malkontenctwo do kieszeni, i przyznaję że jestem z tego szala całkiem zadowolona. W naturze prezentuje się bardzo efektownie i choć znowu nie są to moje kolory, to myślę że je kiedyś powtórzę, może w odwrotnym układzie, na bordowym jedwabiu zielenie ?

A moje kolorki pokażę w jednym z najbliższych przystanków, bo ten drugi szal jest bardzo bardzo mój ...

Przystanek sto sześćdziesiąty szósty

2011-09-28T22:36:00.000+02:00

Pokoju całego wciąż jeszcze nie pokażę, bo nie miałam kiedy go posprzątać, nie mówiąc o tym, że już zaczęła się ta jesienno-zimowa gonitwa ze światłem i tak naprawdę tylko w weekendy mogę jakiekolwiek przyzwoite zdjęcie zrobić. Popołudnia, te późne popołudnia, kiedy to nareszcie udaje mi się dotrzeć do domu, na sesje foto się już stanowczo nie nadają.

No ale mam fotki na których widać efekty moich wakacyjnych przygód malarskich, więc mogę się nimi pochwalić. No to do dzieła.

Moje pokolenie (nie bójmy się tego głośno powiedzieć, pokolenie w tak zwanym średnim wieku) pamięta pewnie tzw. meble wyszkowskie. Wykonane z płyty, oklejone fornirem, dość fajne mebelki sprzed wielu, wielu lat.

Wychowałam się wśród takich mebli. Komódki z szufladami, szafki na książki z przesuwanymi szybami w roli drzwiczek, i z pełnymi drzwiczkami, towarzyszyły mi przez całe właściwie życie, bo kiedy Rodzice się ich pozbywali, wzięliśmy je do nowego mieszkania z braku kasy na inne meble.

I tak zostały z nami przez lata, aż w końcu po przeprowadzce do naszego wielkiego domu, przyrzekłam im zaszczytne miejsce w garażu.

Nie muszę chyba dodawać, że ich serdecznie nie znoszę, a właściwie wprost patrzeć już na nie nie mogę.

Na wszystkie oprócz dwóch komódek z szufladami, bo wiadomo że co szuflada to szuflada. Kocham szuflady i szufladki, pewnie nie ja jedna. Tak więc zamiast się ich pozbywać, postanowiłam sobie że podaruję im drugie życie. W zasadzie można sobie wyobrazić w jakim były stanie, ale na pamiątkę strzeliłam fotkę. O tak wyglądały:

Niezły widok, co?

Po długich namysłach postanowiłam nie silić się na oryginalność, bo właściwie i tak żaden inny kolor poza białym nie pasował do koncepcji kolorystycznej mojego pokoju. No to zabrałam się za malowanie:

Całkiem fajna zabawa w przeobrażanie :)

Dokupiłam jeszcze nowe gałki, i proszę bardzo, oto moja stara paskudna komódka w nowym wydaniu:

Mam dwie takie same, myślę że dzięki tej przemianie posłużą mi jeszcze parę latek, wypchane papierzyskami i różnymi moimi skarbami. Prawdziwe socjalistyczne "antyki" :)

Ciąg dalszy nastąpi, w następnym Przystanku może uda mi się pokazać moją dumę czyli przeobrażone biurko, a właściwie stół z ikei, któremu ... ale o tym już następnym razem...

Przystanek reklamowy :)

2011-09-27T23:05:00.002+02:00

Aron prosił mnie żebym szepnęła Wam słówko, o tym że on też wraca do blogowania ...

Nie mogę mu odmówić, zajrzyjcie do Aronka !

Przystanek po przerwie

2011-09-26T22:36:00.000+02:00

No to wracam do świata. Nareszcie.

Trochę mi się zeszło, ale to naprawdę nie moja wina...

No, może trochę moja, bo sobie kompa zepsułam. Niby to on sam się właściwie zepsuł, ale czy można absolutnie nie czuć się winnym kiedy w notebooku doszczętnie rozpadają się zawiasy?

Od czego się rozpadły, ano od ciągłego otwierania i zamykania klapy... No niby do tego ona właśnie służy, ale kto wie, może za często? może za mocno? może jakieś inne za ...

W każdym razie zostałam bez okna na świat i choć zaglądałam często do pożyczonych okien, ale wiadomo, to nie to samo...

No ale już mam. Nowe całkiem okno, mam nadzieję że zawiasy ma mocne bo ani myślę je przestać używać.

Lato całe przeleciało kurcgalopem, jak zawsze zresztą. A ja to swoje lato spędziłam pracowicie, remontowo i bałaganiarsko. Zabrałam się wreszcie za remont swojego pokoju. Mojego kącika i azylu, pracowni i rupieciarni razem wziętych. A było co remontować, kolejne pomieszczenie w naszym domiszczu zapacykowane na amen starą klejową farbą, po pierwszym zetknięciu z "tymi ręcami" wyglądało tak:

Oj nie powiem, oglądam to teraz spokojnie, ale nie da się opisać mojej gamy uczuć do świata oraz do poprzednich właścicieli domu, w którym zresztą kilka podobnych pomieszczeń na remont dalej czeka ...
A poniżej stan nazwijmy to przejściowy, faza najgorsza już była za mną. Widać że walczyłam z gładzią gipsową, walka była nierówna, nie powiem kto wygrał, ale zdjęć z bliska nie pokażę .. ;-P

Etap końcowy wygląda już przyzwoicie, ależ się nakombinowałam z tymi kolorami! Wiedziałam że nie chcę mieć białych ścian, choć po tych prawie pięciu latach spędzonych w obrzydłych mi doszczętnie żółciach, ciągnęło mnie do bieli bardzo! No i stanęło na pół na pół. Znaczy nie do końca, półtorej ściany mam brązowej a reszta bialutka. Baaardzo mi się podoba :)

A tutaj fotka jeszcze pustego, świeżo nabytego za pół ceny wymarzonego i długo wyczekiwanego regału.

A tutaj widać moją ukochaną kanapę jeszcze nie do końca złożoną.

Dziś rzecz jasna i regał i kanapa i cały pokoik zupełnie inaczej już wyglądają, umiem bardzo szybko zagospodarowywać powierzchnie, ale jak tylko trochę posprzątam to Wam pokażę, tym bardziej że muszę się jeszcze pochwalić moim biurkiem, też długo wyczekiwanym, "podrasowałam" je sobie nieco i mam z tego duuuużo frajdy :)

Ale to już w następnym Przystanku. Do szybkiego zobaczenia :)

Przystanek sto sześćdziesiąty piąty

2011-06-21T21:45:00.011+02:00

No i znowu szal. Jak mnie wzięło to na całego!

Tu go widać "w trakcie". Filcowałam na jedwabiu.

Część już leży podfilcowana i zrolowana, druga część w układaniu.

A tu widać moi dwóch wiernych pomocników,

jak widać bardzo są zaangażowani w pracę :)

Ale myliłby się ten kto by myślał że śpią, o nie... Oni czuwają! Nie należy mamusi zostawiać samej w kuchni, nigdy nie wiadomo kiedy jej przyjdzie do głowy otworzyć lodówkę ...

A oto szal gotowy, długaśny, nie chciał pozować na krześle, musiałam go rozciągnąć na leżaczku...

A tak wygląda na ludziu. Ludź w miarę zadowolony z szala.

A dziś już oficjalnie lato, nareszcie!

Niech nam króluje słonecznie i dłuuuuugo...

Przystanek sto sześćdziesiąty czwarty

2011-06-05T21:59:00.032+02:00

Jak tu nie kochać czerwca ...

Zakwitły mi nareszcie peonie, czekałam na to ładnych parę lat i miały już obiecaną wycieczkę na kompost...

Jak widać pomogło :)

Co prawda byłam na 100% pewna że te parę lat temu kupiłam ciemnoczerwoną, a tu różowiótkie kwiaty się ulęgły, no ale cóż, może to po prostu znaczy że mam kolejny początek kolekcji ... :)

Piękny ciemny kolor mają za to malwy, które nie wiedzieć jak i kiedy, same się w moim ogródku wysiewają, polubiłam je.

A o tej porze jak co roku, wszystkie grządki zarasta mi kozłówka, tak bardzo ją lubię, że nie mam siły jej wyrzucać, choć chwaścik z niej pierwszorzędny ...

No dobra, dosyć o kwiatkach, bo się zanudzicie.

Czerwiec kocham też oczywiście dla truskawek, malin, czereśni, młodych ziemniaków i botwinki, oraz całego mnóstwa smakołyków na które czekać trzeba tak długo.

Ale przede wszystkim dla światła słonecznego i dla tych temperatur ... mmm....

Z góry przepraszam wszystkich nie cierpiących upałów, kochających melancholijne jesienne wieczory i zimowe mroźne poranki. JA KOCHAM UPAŁY!!! Kocham upały i już. :)

No dobra, teraz o czymś konkretnym.

Obiecałam pokazać moją kamizelę, kiedy ją wreszcie wykończę. Tymczasem jakoś nie mam pomysłu, leży i kwitnie w kąciku, a ja sobie przeżuwam powoli różne na nią pomysły. Znając mnie, chwilę to potrwa.

No więc postanowiłam pokazać jaka jest w tej chwili. O taka:

Właściwie nie wiem do końca czego jej brakuje. No na pewno zapięcia jakiegoś, ale też jakiegoś pomysłu na wykończenie podkroju pach. Troszkę przyduże mi wyszły. Jak się chwilkę odleży to na pewno na coś wpadnę.

A tymczasem wzięło mnie na kolejny szal. Pora w sam raz na wełniane szale, prawda ;) ?...

Tym razem na białym jedwabiu, pomieszałam znowu trochę róży i fioletów.

I żadnych kwiatów, czysta geometria :)

Przyznaję że jestem prawie zadowolona ... "Prawie", bo jak zwykle dodałam o jeden szczegół za dużo, tę koronkę, która z białej zrobiła się nagle w towarzystwie róży i fioletów bardzo biała i oczywiście działa mi na nerwy...

Ale to u mnie normalne. Przyzwyczaiłam się już do tego, że zawsze coś jest nie do końca tak jak miało być, hehe. Podobno zodiakalne panny tak już mają. Zawsze z siebie niezadowolone. No ja w każdym razie tak mam.

Że też nie mogło mnie skrzywić bardziej w kierunku porządnictwa i skrupulatności, typowe panny mają tyle fajnych, przyzwoitych cech charakteru, a na ten przykład moje wrodzone bałaganiarstwo nie wiem skąd pochodzi, jakiś ascendent skomplikowany, czy co?

No ale nie mogłam sobie odmówić fotki szala na ludziu. Z zadowoloną miną rzecz jasna :)

Przystanek sto sześćdziesiąty trzeci

2011-05-23T15:22:00.042+02:00

Zastanawiam się ostatnio nad tym czemu właściwie służyć ma ten mój przystankowy blog. Cztery lata temu zaczęłam go pisać, ot żeby spróbować jak to jest być blogerem, no i... zdaje się... przyzwyczaiłam się... ;)

Ani ze mnie dobra pisarka, żeby te moje posty przyciągać miały setki czytelników, ani jakaś artystka, żeby chwalić się przed całym światem swoimi dokonaniami, ot po prostu czasem coś sobie skrobnę, czasem pokażę jakieś swoje wytworki, które robię bo po prostu lubię, choć z tym robieniem to bez przesady, bo i kiedy. A kiedy nie mam nic do powiedzenia, to po prostu nic nie piszę i tyle.

Codzienność w postaci kieraciku dom-praca-dom-praca nie pozwala specjalnie rozwinąć się w kierunku nazwijmy to twórczym, choćbym i chciała, a chciałabym oj chciała bardzo, gdybym tylko mogła mieć do swojej dyspozycji więcej niż te wyrwane siłą z domowego rozdzielnika parę weekendowych godzin. A czasem i tego się nie da wyrwać bo się nie da i już.

A kolejka w której stoją, a raczej leżą, bądź nawet trwają w zawieszeniu wszystkie moje wymarzone i zaplanowane prace, opasać by mogła równik ze dwa razy, ehh...

Z drugiej zaś strony, czyż to nie piękne, mieć przed sobą tyyyyyle jeszcze do zrobienia? Przynajmniej wiem że mi w życiu nuda nie grozi! :)

Głowę mam od dłuższego czasu całkowicie "zafilcowaną", pełną wspaniałych projektów i planów, ale cały czas w powijakach jestem jeśli o konkrety chodzi.

Od początku najbardziej fascynują mnie filcowe ciuchy, nieograniczone wręcz pole do popisu dla fantazji i wyobraźni. Nie mogę się napatrzeć na dzieła mistrzów w tej dziedzinie, a mam swoich ulubionych, oj mam :) Nawet zamierzałam wybrać się na filcowe warsztaty, ale chyba nie dam rady w tym roku już tych planów zrealizować, może za rok?...

Ostatnio więc odważnie za pierwszy w mojej filcowej działalności kubraczek się wzięłam, trochę po omacku, trochę na wyczucie, trochę podążając za wyczytanymi w sieci poradami. Oj naprawdę dużo się jeszcze będę musiała nauczyć!

No ale jest, już nawet prawie gotowy, wykończyć go jakoś muszę, więc fotek gotowego nie mam, ale pokażę go w fazie "puchatej", czyli w trakcie układania:

Trochę wariacko wygląda, ale zapewniam że po sfilcowaniu nie jest aż tak zwariowany. Jak tylko go wykończę, to nie omieszkam odpowiedniej fotki zamieścić w celu pochwalenia się, a jakże. I już wiem że do następnego zabiorę się trochę inaczej. Trzydziesty prawdopodobnie będzie już taki jak bym chciała ... ;-P

A wracając do tematu który poruszyłam na początku, myślę że w dużej mierze piszę tego bloga dla siebie, zaglądam przecież czasem na stare przystanki żeby przypomnieć sobie siebie i swoje myśli sprzed lat paru. I dla starych przyjaciół, którzy wiem że tu zaglądają od czasu do czasu, choć rzadko kto zostawi po sobie słówko, a szkoda...

No i dla nowych znajomych, których już zdążyłam i tych których jeszcze nie udało mi się poznać osobiście lub w cyberprzestrzeni, a którzy mam nadzieję też tu wpadają choć na chwilkę.

Ot tak sobie smęcę po nocy, sensu w życiu szukając, co nie zawsze się łatwo udaje, ale jak już człowiek trochę sam sobie do rozumu przemówić zdoła, to zaraz inaczej na świat patrzy, czego i Wam życzę rzecz jasna :)

Przystanek sto sześćdziesiąty drugi

2011-04-29T20:26:00.038+02:00

Tak, to jest właśnie ta pora roku, którą najbardziej lubię!

W ogóle już nie wierzę że istnieje zima!

Zima?... Neeeeeeee...

;)

Święta sobie minęły, a teraz przed nami majówka, kolejne parę dni odpoczynku od codziennego kieraciku. Jak zawsze naobiecywałam sobie cudów, zdając sobie przecież sprawę z tego że zawsze jest to samo, wolny czas ma właściwości obkurczające (się). Więc nie ma się co dziwić że z wielkich planów jak zawsze realizują się tylko małe planiki ...

Jak tak sobie pobiegam po różnych Waszych i nie Waszych blogach, to mam wrażenie że wszyscy inni mają jakoś więcej czasu na tzw. zajęcia własne. Co rusz jakaś nowa robótka skończona, tu jakiś biżutek, tam filcowe cudo, sweterki na drutach, ozdóbki do domu, no po prostu czasem tylko zazdrość człowieka skręca, że on tak szybko i tak dużo nie potrafi.

No cóż, westchnąć tylko mogę, może na przysłowiowej emeryturze nie zabraknie mi weny twórczej i będę miała jeszcze chęci i siły żeby coś sobie wydłubać. Tylko że do tej przysłowiowej to jeszcze parę ładnych latek biegania w kieraciku przede mną. W sumie nie ma się do czego śpieszyć, ostatnio jakby z większym szacunkiem czas zaczęłam traktować, kiedy okazało się że kolejne okrągłe i baaaardzo poważnie brzmiące urodzinki nadciągają w tym roku nieuchronnie ... oj nieuchronnie !...

No więc postanowiłam że do emerytury śpieszyć się zanadto nie będę. No chyba że ktoś chciałby mnie taką obdarować niezasłużenie, już od dziś na przykład. Oczywiście biorę! :)

Tymczasem ostatnio niespodziewanie kulinarne zapędy mnie opanowały, niezbyt gwałtowne, o nie, te czasy mam chyba za sobą. Ot, takie małe kulinarne fanaberie w postaci domowego żurku na własnym zakwasie ...

oraz pysznych bułeczek z ziarenkami słonecznika, podrzuconych mi przez koleżankę a znalezionych przez nią w Pracowni Wypieków . Przepis prosty i nie pracochłonny, a bułeczki pyszne!

Nie ukrywam że nabrałam apetytu na kolejne próby piekarniane, ale ponieważ nowe doznania trzeba sobie dawkować, ciąg dalszy z pewnością nastąpi ... w odpowiednim momencie...

Nie mogę się też nie pochwalić moim kolejnym kołowrotkiem ...

Nie, naprawdę nie zwariowałam doszczętnie! To prezent. Niespodziewany i nie zamawiany.

Tym bardziej miły sercu i naprawdę śliczny, choć raczej nie popracuję sobie na nim :) Ma ok 20 cm wysokości, więc zmieścił się bez trudu w moim zagraconym pokoiku.

Coś tam jednak sobie od czasu do czasu dłubnę tu i tam, a to nowy biżutek, a to z dziesięć rzędów wdzianka na drutach, którego kształt ostateczny poznam jak je kiedyś wreszcie skończę, coś tam mi się też dekupażuje po troszku, z prędkością dwóch warstw lakieru na tydzień, tempo zaiste zawrotne! No ale już tak mam.

Jedyne co ostatnio zrobiłam od początku do końca, to kolejny szal filcowany na jedwabiu. Tym razem udało mi się nie pójść na skróty i nic nie wrzucałam do pralki, więc nie jest betonowy, a miękki i przyjemny w dotyku.

Jak widać, jest dwustronny, sama do końca nie wiem która jest prawa a która lewa. Może nie trzeba tego rozstrzygać tak do końca?..

Sama też nie wiem która strona mi się bardziej podoba, ale staram się nad tym nie zastanawiać, by moje wrodzone malkontenctwo z wyników własnej pracy nie doszło do głosu i nie zawyrokowało głośno że tak naprawdę to żadna z nich nie jest w moim stylu ani kolorystyce...

Potraktuję go więc jako kolejny etap nauki, a że dzięki tym "kolejnym etapom" stanę się wkrótce posiadaczką całkiem pokaźnej kolekcji szali, to przecież zupełnie nie szkodzi ... ;-)

Przystanek sto sześćdziesiąty pierwszy

2011-04-04T21:47:00.033+02:00

No i zaczęło się: do wachlarza weekendowych rozrywek lub jak kto woli "zajęć własnych" doszły znów prace ogrodowe...

Nie żebym marudziła, o nie, bardzo sobie lubię tak pokicać między roślinami na świeżym powietrzu, tylko ja się pytam: czemu nikt nie przedłuża wiosną weekendu?!

No jakoś nikt na to nie wpadł jeszcze, zupełnie nie rozumiem dlaczego...

W związku z tym, w efekcie mojego pierwszego w tym roku ogrodowego kicania zabrakło mi czasu (i siły, nie bójmy się tego powiedzieć) na inne twórcze rozrywki.

Całe szczęście, że w poprzedni weekend biżutkowy komplecik sobie skleciłam, z pięknych kolorowych kamyczkow turmalinu, to choć mam co pokazać oprócz kwiatów, kwiatków i kwiatuszków, którymi Was ostatnio raczę do upadłego...

Bardzo lubię turmalin, ale choć zgromadziłam te kamyki już dawno, nie mogłam się na nic konkretnego zdecydować. Musiały się odleżeć aż samo mi coś przyjdzie do głowy. No i, jak widać, przyszło :)

Mam takich ulubionych kamieni jeszcze sporo. Przeglądam je czasem wszystkie, wyjmuję z torebeczek, nawlekam, dobieram, przymierzam i ... chowam. Niech czekają dalej. Kiedyś się doczekają i one.

No i obiecane kwiatki :) Bardzo przepraszam, ale nie potrafię się oprzeć chęci pokazania ich Wam. Cieszę się z każdego rozkwitającego kwiatka, tyle czasu na nie czekałam! .

To jeszcze inne wczesne tulipany, aż się rwą do słoneczngo światła:

Fiołki, najpiękniejszy chwaścik wśród moich chwaścików, rośnie ich u mnie pełno, nie mam serca się ich pozbywać, bo przez ten jeden jedyny moment w roku odpłacają się wyglądem za swoją żarłoczność w zajmowaniu miejsca innym małym roślinkom :)

Przylaszczki, od niedawna w moim ogródku:

. A tu kilka hiacyntów już wychyla się na światło dzienne:

I kolejny mój ulubieniec, czerwony ciemiernik.

Zdjęcia trochę kiepskie, bo stado kudłatych słoni raczyło stratować trochę moje kwiatki, pomimo płotków które ustawiliśmy w ubiegłym roku. Cieszę się doprawdy, że nie próbowały ich przesadzać, tak jak miało to miejsce w przypadku jednego pięknego berberysa oraz perukowca który niejeden już kryzys przeżył, ale nie wiem czy przeżyje radosną twórczość ogrodniczą moich kochanych piesków...

Przystanek sto sześćdziesiąty

2011-03-31T22:04:00.002+02:00

Zobaczcie, tyle kwiatów udało mi się dziś znaleźć w moim maleńkim ogródku!

Przystanek sto pięćdziesiąty dziewiąty

2011-03-27T22:24:00.005+02:00

Miał być brzydki weekend, a tu cały czas słońce świeciło, więc zrobiłam parę zdjęć w ogródku. Na razie są tylko małe kolorowe plamki, ale bardzo cieszą oko :)

A tu już szykują się hiacynty

szafirki

i tulipany

Ukradli nam dziś co prawda godzinę wolnego czasu, ale za to dłużej będzie widno.

Lubię wracać do domu kiedy nie jest jeszcze ciemno. Jeszcze dzień wydaje się tak nie kończyć, jeszcze jest trochę wolnego czasu. A przynajmniej tak się nam wydaje, a to i tak dużo znaczy.

Przystanek sto pięćdziesiąty ósmy

2011-03-26T19:29:00.026+01:00

Skoro Aronek opowiedział Wam na swoim blogu o swojej nowej kuchni, myślę że i ja powinnam zrobić to samo :)

Czekałam ja oj czekałam na tę kuchnię! Mieszkamy już tu ponad 4 lata i projekt "kuchnia" był cały czas w powijakach. Nawet nie będę pokazywać w jakiem pomieszczeniu się gnieździłam, musicie mi wierzyć na słowo honoru, że było dość strasznie. Dwa lata temu udało nam się zrobić remont nowego pomieszczenia, pokazywałam już te fotki, ale przypomnę:

I znowu nastała przerwa. Mieliśmy wielkie pomieszczenie, ale kaska się łaskawie skończyła i na meble nie zostało. Przez moment wahałam się czy nie wstawić tam po prostu naszych starych mebli, ale zwyciężył chyba rozsądek, a może wieloletnie tzw.życiowe doświadczenie, które mówiło mi że takie prowizorycznie ustawione stare meble mogą się tam rozpanoszyć i pozostać do końca świata ...

No więc nie. Wstawiliśmy tam tylko stół i przez dwa lata mieliśmy wielką i przestronną jadalnię. Pieski też były zadowolone, bo miały swoją sypialnie luksusowo wyłożoną kaflami, latem jest to najchłodniejsze i najprzyjemniejsze miejsce w domu...

Wszystko fajnie, dopóki zimą nie zamarzła nam w starej kuchni woda. Widać stare rury w ścianie były kiepsko ocieplone, w każdym razie koszmar zmywania w łazience po pięcioosobowej rodzinie będę "miło wspominać" przez parę jeszcze lat. Trwało to dobry miesiąc!

Nie ma to jak mobilizacja, przed następną zimą stanęliśmy na głowie i oto jest. Co prawda tylko połowa, bo na górne szafki będę jeszcze musiała chwilkę poczekać, ale dobre i to!

Właściwie i bez tych wiszących szafek jest nieźle, ale cała masa skorup czyli kubków, kieliszków i innych tego typu gratów nie ma gdzie się zmieścić, więc muszę trochę tu jeszcze zagęścić półkami oraz szafkami, ale to kiedyś tam. Na razie jestem baaardzo szczęśliwa z tego co mam :)

Piesy też. Mają wszystko pod nosem, kuchnia drzwi nie posiada, więc wolna amerykanka panuje względem tego kto, kiedy i gdzie.

No, chyba że mnie najdzie chętka na mycie podłogi, to wtedy psy lądują w przedpokoju, a wejście do kuchni muszę zagrodzić prowizorycznym płotkiem.

Misio znosi to wszystko w pokorze, a na minę Arona spójrzcie sami ...
.

Bieeedny piesek ... Jak ja w ogóle mogłam tak z nim postąpić?...

Aż mi samej wstyd! ;)))

A do nowej kuchni dostałam piękny talerzyk. Powiesiłam od razu, żeby było wszystko jasne:

Co zresztą nie jest do końca zgodne z prawdą, bo w nowej kuchni trochę więcej mam zapału do pichcenia, ale z drugiej strony lepiej się zaasekurować. Niech wszscy wiedzą. ;PP

Ponieważ talerzyk sam jeden był trochę za mały na dużej ścianie, dorobiłam mu ramkę i kalendarz:

A obok sobie wiszą moje dekupażowe wypocinki.

I jest jeszcze miejsce na całe mnóstwo następnych ... :)

Przystanek sto pięćdziesiąty siódmy

2011-03-25T21:01:00.004+01:00

Takie dwa małe irysy zakwitły wczoraj w ogródku. Fotka kiepska, bo już przed wieczorem było, ale koniecznie chciałam zdjęcie zrobić, żeby pokazać jak sobie moje kwiatki już poczynają.

Co dzień to nowe radości. Eh wiosna, tyle trzeba było na ciebie czekać, ale opłacało sie ...

Przystanek sto pięćdziesiąty szósty

2011-03-22T20:37:00.021+01:00

Kwiatków ciąg dalszy, tym razem prosto z ogrodu.

Nasz oczar, którego jeden pęd zakwita jesienią na żółto, teraz pokazał piękne czerwone frędzelkowate kwiatki:

Hiacynty już się gramolą z ziemi:

Krokusów też już wszędzie pełno:

A żołte już zaczynają kwitnąć:

Jeszcze parę ciepłych dni i będę mogła pokazać moje czerwone tulipanki, które też już wylazły i lada moment będą chciały kwitnąć. Eh, ta wiosna, no po prostu ... cudna jest !

A tymczasem, Ania oczywiście dalej żyje w świecie filcowanych szmat...

To już chyba zmienia się w lekką obsesję.

Gdybym tylko miała trochę więcej czasu na swoje fanaberie, nie wyściubiałabym nosa z tych moich wszystkich skarbów, wełenek, czesanek, nitek i szmatek. No ale nie mam.

Na razie...

Tak więc wszystko robię na raty. Dwa weekendy temu wrzuciłam do farby kawałek gazy, koronkę, trochę czesanki i wełnianych kuleczek

.
.

.
W poprzedni weekend zebrałam wszystko do kupy i zabrałam się do roboty.

..
No i uturlał mi się taki szaliczek:

Wszystko byłoby super, gdyby nie moja ciekawość i zamiłowanie do eksperymentów, a może przede wszystkim choróbsko, które mnie dopadło w ostatni weekend.

Po pierwszym turlaniu szal wyszedł baardzo duży, niewiele mniejszy od początkowej wielkości gazy. Nie miałam już tego dnia więcej siły ani czasu na doturlanie drania (sprzątanie odwalić, obiad gotować i te sprawy, sami wiecie rozumiecie ...). No a w ten ostatni, zakatarzony weekend, na myśl że mam coś turlać i chechłać i miętosić robiło mi się jakoś nieciekawie...

No więc, Ania postanowiła wykorzystać moce sprzętu AGD i wrzuciła swój wieeelki szal do pralki ...

...

No i zobaczcie jak dziś wygląda, rozłożony na tym samy stole na którym był turlany...

..

.
Przyznać trzeba, że teraz jest naprawdę świetnie sfilcowany!

No cóż, eksperymenty mają to do siebie, że raz się udają a innym razem niezbyt ;)

Szal nie dość że się zmniejszył baaardzo radykalnie, to jeszcze nabrał twardości podeszwy, można by z niego zrobić a-poduszkę, b-torebkę, c-makatkę. Na pewno nie da już się nim otulić ...

Ale i tak go lubię! A co mi tam!

Przystanek sto pięćdziesiąty piąty

2011-03-11T21:12:00.018+01:00

Obiecałam kwiatki i są kwiatki:
,

.
Kliwia, która niechętnie nam ostatnio kwitła, postanowiła tej wiosny uśmiechnąć się do świata pełną piękną gębusią. Nie mogę się na nią napatrzeć, ogromny sentyment mam do tych kwiatów. Śliczne, prawda ?
.
A teraz będzie o szaleństwie ...
.
Po zakupie drugiego mojego kołowrotka powiedziałam sobie, że następny kupię dopiero kiedy będzie mnie stać na nowiutkiego "mercedesa" od państwa Kromskich.
.
Ale cóż, choroba jest jednak nieubłagana...
..
To naprawdę było silniejsze ode mnie...
..
Słowo daję że długo się zastanawiałam, zanim zalicytowałam...
..
No i jest mój!
..
Oto on:
..

Jest śliczny. Maleńki i misternie wykonany, bardzo delikatny i baaaaardzo stary...
>.

Już po zakupie, kiedy kołowrotek stał w moim domu, napisałam do sprzedającego z prośbą o parę słów więcej o jego pochodzeniu. Niestety, poza tym że stary i że z Niemiec, Pan nie wiedział o nim nic więcej, ale podkreślił że drugi raz w życiu trafiło mu się takie cacuszko, a sprzedaje starocie od wielu lat i kołowrotków się przez jego ręce przewinęło kilkadziesiąt.

Cieszę się, że tak uważa, bo dla mnie to też jest prawdziwe cacuszko...
..

Ma kilka uszkodzeń, ułamane skrzydełko przy jednym z wrzecion, brak mu jednego fragmentu na górze i ma jeszcze jakieś drobne braki, jest też wyraźnie nadgryziony zębem czasu oraz korników, ale prawdę mówiąc jego urok jeszcze na tym zyskuje.

...

Co prawda, przyznaję, myślałam że sobie na nim czasem poprzędę, oczami wyobraźni już się widziałam jak zasuwam "na cztery ręce" na obu wrzecionach, nie pytajcie mnie JAK sobie to planowałam zorganizować, no a nie poprzędę bo szanowne cacuszko jest zbyt delikatne...

Nie zamierzam go też poprawiać ani odnawiać. Niech sobie stoi u mnie w kąciku i cicho wspomina dawne czasy swojej świetności...

A swoją drogą ciekawam kto na nim prządł wełnę przed laty, na początku ubiegłego stulecia, i jakich to ciekawych wydarzeń był świadkiem...

..
Następny jednak będzie dopiero "mercedes"...

Przystanek wiosenny

2011-03-06T18:44:00.046+01:00

Marzec to marzec!

Czas wyłazić z zacisznego kokonika, rozejrzeć się dookoła. Czas odkurzyć Przystanek.

Światła dziennego coraz więcej, słońce coraz śmielej przygrzewa, jeszcze chwila i śnieg będzie tylko wspomnieniem.

No to wyłażę.

Na początek małe przemeblowanie na Przystanku, trochę więcej światła i tutaj, mam nadzieję że będzie się Wam dobrze czytać :)

Na pierwszym wiosennym a tak naprawdę przedwiosennym przystanku powinnam pewnie pokazać jakieś kwiatki z mojego ogródka. A tu sniegowa pierzynka nie zlazła jeszcze z moich roślinek, choć udało mi się dziś podejrzeć startujące tulipanki. Może za tydzień się uda.

Trochę więcej słońca na świecie, to i mnie jakoś na duszy jaśniej i trochę bardziej chce mi się chcieć :)

W związku z tym odkurzam moje klamoty i zabieram się do radosnej twórczości.

Ostatnio myśli opanowane mam przez filcowe szaleństwo. Pochłonięta jestem nimi bez reszty, niestety głównie myślami, bo czasu wolnego mi nie przybyło i tylko parę godzin w weekendy mogę poświęcić na swoje robótkowe fabnaberie. W tygodniu tylko siedzę sobie wieczorami necie i z wypiekami na twarzy gapię się na to co robią inne "zafilcowane" maniaczki.

A moje skromne dokonania to raptem dwa nowe szale: ten pierwszy z samej wełenki, pozował do zdjęcia na jeszcze pełnej śniegu ogrodowej ławeczce,

A drugi, uturlany w ostatni weekend, to filc na jedwabnym szalu, a prawdę mówiąc na trzech wąskich szaliczkach, bo takie akurat miałam :)

No i przyznam się bez bicia: jestem z niego zadowolona :)
Nawet już go zdążyłam ponosić i sprawiło mi to naprawdę dużą przyjemność...

To rzecz jasna dopiero początek. Jak mania to mania. Jak już mnie bierze to na całego!
Plany mam jak stąd do Krakowa. A plany to przecież połowa sukcesu :))))

Nie zapomniałam też o innych robótkach, tu sobie dłubię powolutku na drutach fioletowy kubraczek, w międzyczasie czasem coś podmaluję czy podlakieruję i tak powoli klują się kolejne zdekupażowane drobiazgi, nawet udało mi się też sklecić ostatnio parę biżutków, tylko fotek jeszcze nie mam. Poprawię się.

Eh, żeby tylko człowiek miał więcej czasu dla siebie, to życie byłoby piękne ...
Nie, no życie generalnie JEST piękne. Nie narzekam!

Podczytuję sobie ostatnio książkę o sile jaka tkwi w podświadomości i staram się o tym na co dzień pamiętać. Nie n a r z e k a ć, nie zakładać że marzenia są nierealne. Ja wierzę że są jak najbardziej realne. Jak spojrzę na swoje życie, widzę że są. No to marzę dalej. Tym razem o tym żeby mieć dla swoich pasji dużo więcej czasu. Oj, chciałabym...

No nic, cieszmy się na razie z tego co jest.
Na przydkład z tego że nadchodzi już wiosna...

Dziś rano gruchała na drzewie sierpówka. Pierwszy raz od zeszłego roku. No i kto mi powie ze to nie wiosna ?..

Przystanek zimowy

2010-12-28T20:21:00.011+01:00

Nie da się ukryć, trochę tu jestem, a trochę jakby mnie nie było...

Zima ma to do siebie, że ja jej nie lubię i nie polubię. Więc zawijam się na zimę w emocjonalny kokonik i próbuję ją jakoś przeczekać. Nie będę Wam tu marudzić że mi smętnie, że mi ciemno, że brak mi energii i za mało ciepła.

Odezwę się pewnie niebawem. Jak tylko mrozy odpuszczą, jak tylko śniegi odejdą, jak tylko światła będzie więcej a z nim więcej energii do życia.

A na razie ogłaszam malutką przerwę zimową na Przystanku. Wiosna już blisko. :)

A to piękne zdjęcie znalazłam tutaj .

Zajrzyjcie i zobaczcie ile tam ładnych fotografii.

.
A w Nowym Roku życzę Wam wszystkim więcej zwykłych radości na co dzień, więcej cierpliwości do bliskich i dalekich, więcej ludzkiego ciepła i chęci zrozumienia. No i żeby życie było piękne.

No to pa.

Przystanek sto pięćdziesiąty czwarty

2010-11-06T23:28:00.026+01:00

Kusiło babę, kusiło, aż skusiło :)
.

Od jakiegoś czasu tak się przyglądam tu i tam co pięknego można ufilcować sobie z czesanki, a że czesanek ci u mnie dostatek, to tylko kroczek jeden do wypróbowania jak to smakuje ...
Hehehe, a już się zastanawiałam co ja pocznę z moim koszem pięknych czesanek z Pragi, bo odkąd spróbowałam farbowania, wolę sobie sama kolorki mieszać do przędzenia. Aż tu nagle ta-dam, oświeciło mnie!... Wszystkie się przydadzą!..
.
Oj, nie powiem, zasmakowało mi to filcowanie, nawet bardzo ...
.
Pierwsze koty za płoty może nie wyszły jakoś super profesjonalnie, hehe, ale głównie to ja chciałam zobaczyć czy to naprawdę da się samemu zrobić. Zakupiłam sobie więc na allegro mini-szaliczek z jedwabiu w zawrotnej cenie 3,5o zł, tak ostrożnie, żeby w ciemno kasą nie szastać,
.
no i proszę bardzo (się nie śmiać) ...
.
.

.
Najważniejsze w tym "dziele" dla mnie to, że się w ogóle zechciało kupy razem trzymać :)
.
To było wczoraj. Metoda filcowania była "na masująco". Wydała mi się dość trudna, choć na pewno jeszcze do niej wrócę, bo ma też swoje dobre strony.
.
Dziś postanowiłam wypróbować metodę z użyciem folii bąbelkowej, bez podkładu z jedwabiu. Na internetowych filmikach wyglądała dość niesamowicie. No a przede wszystkim bardzo prosto.
.

Większą ilość folii bąbelkowej zakupiłam ostatnio przy okazji opatulania tarasowych doniczek, tak "przypadkiem" wpadłam na ten pomysł :) Brakowało tylko rurki do wałkowania. Okazało się że teleskopowa rura od odkurzacza marki elektrolux świetnie się do tego celu nadaje. I jeszcze sobie można długość regulować! :)
.
Szaliczek przed sfilcowaniem (powinnam powiedzieć raczej przed wałkowaniem) wyglądał tak:
.

.
A po sfilcowaniu tak:
.

.
A tak wygląda już suchy szalik, rozparty wygodnie na krześle:
.
.
Nie powiem, czuję że mnie znów wciągnęło...
.
Trochę co prawda czuję to wałkowanie w łapskach, jutro się okaże, czy dam radę rano wypić herbatę :) Ale z drugiej strony, może to właśnie sposób na rozruszanie ? Co nas nie zabije to nas wzmocni :)
.

.

Jutro, jeśli będę miała siłę, będę wałkować dalej...
.

Przystanek sto pięćdziesiąty trzeci

2010-10-31T21:15:00.011+01:00

Pamiąteczki zasuszone - nieba róż.
Na pudełku tyrol i jabłoń.
Takie proste było wszystko: chleb i nóż.
a teraz gdzie opadło?
Takie proste byłyby lata
- zasuszone dziś w książkach płatki.
Jak obrazki zielenią odczuć?
Niewypukłe obrazki, gładkie.
[Nie ma ciebie, nie będzie, po co
szukać gwiazdek w czarnej sali?
Tylko pamięć wysycha - potok,
świat - klinika trocinowych lalek.]
Dziecinnieje mi ziemia znów
zamykana w tajemnice pudełek.
Oddalony smutek snów
jak nad śmiercią rzucona przełęcz.
Srebrny kluczyk. Nakręcane ptaszki -
- pomniejszone pozytywki zdarzeń.
A to wszystko maleńkie obrazki
powieszone na potężnym konarze.
K.K.Baczyński

.
To jeden z moich ulubionych wierszy Baczyńskiego. Od wielu lat go znam, od wielu lat go bardzo lubię, czasem go sobie powtarzam, a im jestem starsza, tym głębsze znaczenie mają dla mnie te słowa.
.

W taki dzień jak dziś, nie sposób nie zagłębić się w myśli o przemijaniu.

Myślę o ludziach, których spotkałam w życiu a których już nie spotkam. Wszyscy byli dla mnie ważni, byli chwilą w moim życiu, jakimś jego etapem, jakimś jego obrazem, obrazem samej mnie z tamtych lat. I dalej przecież są tam dla mnie, w mojej przeszłości: trochę bardziej odlegli, trochę niedostępni, a razem z nimi ja, taka jaka byłam dla nich, przy nich, dzięki nim.

.
Nostalgia przemijania to tęsknota za tymi którzy odeszli, ale przecież też tęsknota za przeszłością i sobą samym z tamtych chwil. Tak, czasem myślę że chciałabym wrócić choć na chwilę do tamtych lat, kiedy Babunia, Wujek, Ciocia, kiedy Tato … kiedy ja …

.
Uczymy się dopiero z biegiem życia, że trzeba dobrze przeżyć każdy dzień, żeby go później nigdy nie żałować, że był i przeszedł bez śladu, zniknął w tłumie innych szarych niepotrzebnie zmarnowanych dni.

Każdy dzień ma znaczenie. Każda chwila, każdy uśmiech i każde dobre słowo.
.

Życzę Wam i sobie żebyśmy się tego nauczyli.

Ja się staram.

To oczywiście nie jest takie proste, codzienny natłok spraw męczy i przytępia naszą wrażliwość, osłabia dobre myśli.
.

Na szczęście spotykam na swojej drodze ludzi którzy tak właśnie potrafią cieszyć się każdą chwilą. Głowa pełna dobrych myśli, radości życia, chęci do życia i działania. To zaraża!
.

A więc dajmy się zarażać, wykorzystujmy każdą chwilę, uczmy się czerpać z tych spotkań energię, dobra energia, tak jak szczęście - mnoży się gdy się ją dzieli :)

Ot, takie moje wieczorne „filozowanie”. Czy komu potrzebne, nie wiem, chciałam coś dziś napisać i tak mi samo wyszło.

U mnie dziś śpiewa Sinead O’Connor. Nie wiem czy pasuje do dzisiejszego dnia, mi pasuje do nastroju. Ot taki nastrój właśnie.

Aha, i jeszcze jedno dziś chciałam napisać: trochę to pompatycznie zabrzmi, ale trudno, muszę, inaczej się nie da tego powiedzieć: KOCHAJMY LUDZI, to bardzo ważne!

(a teraz szybko muszę kliknąć w "publikuj posta", zanim się zawaham i wszystko wywalę :)

Przystanek sto pięćdziesiąty drugi

2010-10-17T22:30:00.027+02:00

No i rzeczywiście, trochę jakbym się wrzecionem ukłuła...

Nie żebym w letarg zapadła, ale jednak w coś chyba udało mi się wpaść, w wir jakiś, czy w kieracik codzienny taki, co to się kręci i kręci bez końca, z rzadka tylko zatrzymując się na chwilę...

Dobra, dobra, nie będę narzekać, co roku marudzę na przyjście jesienno-zimowej szarugi, więc tym razem cicho sza, a ten co mnie zna i tak wie, co ja o tym wszystkim myślę ... ;)

Pogoda co prawda piękna, nie da się narzekać, mogłoby tak być aż do wiosny...

No ale światła jest coraz mniej, zanim człowiek się z pracy do domu dotelepie, zanim trzódkę nakarmi, zanim słoniki na siusiu przegoni, to prawie nocka już zapaść zdąży i niewiele można w ramach wolnych zajęć zdziałać. Ze mnie żaden "nocny marek", bo bez dziennego światła kolorów dobrze nie widzę. Taka moja prywatna odmiana kurzej ślepoty :)

Tak więc tylko w weekendy próbuję wyszarpnąć sobie wolne chwile na działalność dowolną. No i mało tych chwil, oj mało. A że mnie ostatnio na oklejanie i pacykowanie całego świata wzięło, to proszę bardzo sobie zobaczyć co z tego wynikło:
.

.

Jak widać, wpadłam w małą manię zegarową :) A to jeszcze nie koniec, mam kolejne plany i pomysły w fazie mocno wstępnej, jak się wyklują to nie omieszkam ich tu pokazać.

Mania oklejania dopadła mnie w dobrym momencie, bo okazuje się że do mojej nowo częściowo-urządzonej kuchni przydałoby się parę drobiazgów, więc póki co, oprócz "oliwkowego" zegara, zmalowałam sobie też tackę na pieczywo

i pudełeczko na herbatki:

.
.
Jest oczywiście cała kuchenna kolejka, łącznie z szafeczką na przyprawy którą będę musiała z ciemnego brązu przemalować na biało, ale jak to z dekupażem bywa, kolejka do przodu posuwa się wolniutko, bo zanim sie coś pomaluje, zanim to wyschnie, zanim się znów pomaluje, zanim to znów wyschnie, zanim sie następne 5 razy pomaluje i zanim to wyschnie, to tydzień leci za tygodniem a przedmiotów do pokazania niewiele.

W międzyczasie zrobiłam jeszcze upominkowe pudełko na chusteczki, chustecznik w maki dla osoby o pięknym imieniu Begoña :) ...

I tak sobie pacykuję w wolne co poniektóre weekendowe chwile. I usiłuję nie wpadać w jesienne deprechy, bo co dopiero będzie w zimie... ojej...

Spytacie co u kołowrotka słychać. Ano stoi tu sobie obok mnie, na nim resztka ufarbowanej czesanki i dwie szpulki uprzędzionej wełenki, no i czekają grzecznie na swoją kolej, tak jak i cała reszta innych mojej "wolnej" działalności w fazie planów i odwleczeń. A ja, tak jak i one, nie tracę nadziei że niedługo i dla nich jakaś chwilka czasu się znajdzie...

:)

Przystanek sto pięćdziesiąty pierwszy

2010-08-23T22:41:00.040+02:00

Lato, lato i po lecie ...

No, może jeszcze nie całkiem, ale nie da się ukryć, że jesień coraz bliżej. No cóż, przyjdzie się z tym faktem oswoić ... Staram się, naprawdę.
.

Ostatnie wolne dni też minęły, spędziłam je w domu, próbując jak zwykle uszczknąć wszystkiego po trochu. Prawie się udało :)
.

Najwięcej czasu spędziłyśmy z córą moją na dekupażowaniu. Niezła zabawa z tymi wyklejankami, a co gorsza, wciąga! Mężulek widząc nasze zbiory serwetek, deseczek, buteleczek, pędzelków i pudełeczek, westchnął tylko że my jak się już za coś zabierzemy to naprawdę na całego...

I tak na wszelki wypadek spytał, jakie jeszcze pasje przewiduję w najbliższej przyszłości.

.
Pocieszyłam go czym prędzej, że poza tkaniem na ramie tkackiej chyba o niczym już nie marzę, ale zaraz przypomniałam sobie, że mam w planach rozwinięcie moich umiejętności w dziedzinie biżu (marzy mi się bliższe zapoznanie z obróbką srebra), kusi mnie ogromnie filcowanie, ale niekoniecznie koralików, raczej większe gabaryty, szmaty, torby, filcowanie na jedwabiu itp, na emeryturę zostawię sobie już chyba scrappowe albumy, które ciągną mnie od dawna, ale na które zupełnie nie mam czasu w swojej obecnej rzeczywistości. No, z drugiej strony, dobrze jest coś sobie móc zostawić na potem... No i to z grubsza wszystko. Chyba ... ;)
.

Wracając do dekupażu, oto krótki streszczenie naszej działalności w ostatnich dniach:

.

.
Niezwykle wciągająca zabawa, nie muszę chyba mówić, że planów na kolejne pudełka, szufladki oraz wieszaczki mam całe mnóstwo :)

Zajmuje ta zabawa niewiarygodnie dużo czasu, oraz miejsca, zanim kolejna warstwa lakieru czy farby raczy wyschnąć, dobrze mieć pod ręką kolejne przedmioty czekające na pomalowanie. Całe szczęście że mamy gdzie się rozłożyć z tym naszym majdanem i zostawić ten bałagan na dłużej. To rozciągnięcie w czasie ma też swój urok, można sobie coś jeszcze wymyślić, wyobrazić, albo na przykład kompletnie zmienić koncepcję i wszystko zacząć robić od początku :)

Co do innych róbótek, bo rzucało mnie od jednej do drugiej, zabrałam się nareszcie za firankę do mojej przyszłej kuchni, która to kuchnia, mam nadzieję, będzie gotowa do użytku zanim firaneczkę wydłubię, bo zanosi się na kilka miesięcy szydełkwoego dłubania.

Zdjęcia nie zrobiłam, bo na planowane 3 metry długości mam chyba z 20 cm, na szczęście ma to być właściwie taki dłuższy lambrekin, podejrzałam wzór na jakiejś aukcji na allegro czy na pchlim targu, prościutki geometryczy, więc to tylko kwestia mojej cierpliwości i czasu...

Oczywiście i do kołowrotka udało mi się parę razu usiąść.

Z ostatnio pokazywanej czesanki
.

Wyszła mi piękna mieniąca się, trochę smutna kolorystycznie niteczka:

Zostawię tę włóczkę jako pojedynczą niteczkę, nie chcę żeby te przenikające się światłą i cienie gdzieś mi się zatraciły, choć oczywiście kusi mnie troszkę, żeby zobaczyć jak by wyglądała podwójnie skręcona ...

Ogromnie lubię to że właściwie do końca nie wiadomo co wyjdzie z ufarbowanej czesanki, najczęściej to miła niespodzianka, czasem spodziewam się zupełnie czegoś innego, ale w sumie świetna zabawa!

Próbowałam też trochę swoich sił w farbowaniu naturalnym, efekty jak zawsze RÓŻNE...

a oto te efekty:

Generalnie już pogodziłam się z faktem, że jakaś część farbowanej przeze mnie czesanki m u s i

wyjść zielonkawa, więc staram się skupić swoją uwagę na tych nie-zielonych :)

Ten rudy kolorek, to oczywiście niezastąpiona marzanna barwierska, oto jaka wełenka przędzie mi się teraz na kołowrotku :)

Tę będę na pewno łączyć w dwie nitki, ale chyba poczekam na kolejne farbowanie i spróbuję

zgrać ze sobą efekty połączenia dwóch odcieni. Zobaczymy.

No i to by było na tyle jeśli chodzi o moje urlopowe wyczyny.

Aha, byłabym zapomniała: hortensja kwitła długo i pięknie. Nie wyrzucę jej na kompost :)

Przystanek sto pięćdziesiąty

2010-07-11T21:46:00.019+02:00

Moja hortensja już wie, że będzie różowa. Nie mogę się doczekać kiedy się wybarwi. Mam tylko nadzieje, że moim słonikom nie wpadnie do głowy jakiś głupi pomysł w związku z kwiatową grządką, bo już nieraz udowadniały że potrafią bez wysiłku przeskoczyć wszystkie ustawione przez nas płotki i zasieki. Ehh, nawet nie chcę pomyśleć co by było...

Tymczasem urlop się wziął i skończył. Jutro znowu do roboty. Staram się nie wpadać w depresję, całe szczęście że będę trochę wcześniej wracać do domu, no i póki trwają wakacje, wstawać też nie muszę o świcie!

Spędziłam ten urlop niezbyt pracowicie, no i fajnie - przynajmniej czuję się wypoczęta!
Z wielkich porządków w domu i ogrodzie nici, ale tu mogę winę z czystym sumieniem zrzucić na panujące upały, a nie na swoją niechęć do pracy. ;)

Biżutków nie tknęłam palcem, choć parę razy byłam naprawdę blisko. Jeden dzień bawiłam się z córcią w decoupage, zaczęte pracki leżą sobie i czekają na miłosierne stukrotne lakierowanie, jak już ono się dokona, to nie omieszkam się pochwalić. Ale to potrwa.

No i oczywiście farbowanie czesanek mnie pochłonęło na amen.

Oto co nowego na tym froncie:

Takie zwariowane kolorki sobie wrzuciłam do gara, wyszło całkiem ładnie, w naturze bardziej stonowane i takie jesienne.

Jak już uprzędłam to wyglądało to tak:

Jak zwykle za dużo zielonego mi wyszło, co ja mam z tym zielonym ciekawe. Zwłaszcza że zielonej farbki nie tknęłam, jedynie turkus, brąz i żółty.

Próbka 2-ply mi się średnio spodobała, więc postanowiłam połączyć to z miętowym buraczkiem i oto co mi wyszło:

W realu trochę bardziej zielone, zapomniałam położyć do zdjęcia zapałkę, ale wierzcie mi na słowo że jest dosyć cienka. Zrobię próbeczkę i pokażę. Nie zważyłam i nie zmierzyłam, ale trochę tego wyszło. Myślę że ładnie by wyglądało w połączeniu z ciemną zielenią, mam taką czesankę, zrobię sobie próbkę, jak tylko znajdę chwilkę czasu.

Pojedyncza niteczka też mi się bardzo podobała, nawet nie wiem czy bardziej.

Mam tak prawie zawsze, pojedyncze mają w sobie tyle uroku, niestety z uwagi na brak talentu do ażurów nie mam dla nich zastosowania :)

Tymczasem dziś rano rzuciłam się do kolejnego farbowania, mieszałam różowe z brązowym i szarym. Oto co mi wyszło:

Ciekawe jaka będzie nitka. Mam nadzieję że spodoba mi się tak jak ta ufarbowana czesanka, choć wiem, że może być różnie. Niesamowite jest to że tak jak nie można przewidzieć efektu farbowania, również następne etapy są właściwie zagadkami: jaka wyjdzie uprzędziona niteczka i jaka będzie podwójnie spleciona to dla mnie zawsze niespodzianka.

No ale o tym już na następnym przystanku.

Przystanek sto czterdziesty dziewiąty

2010-07-06T22:01:00.024+02:00

Parę dni wolnego, staram się nadrobić zaległości, pozałatwiać dawno czekające sprawy, zająć się wszystkim po trochu, no i jeszcze choć trochę odpocząć...

Nareszcie postanowiła zakwitnąć moja przewieziona dwa lata temu z ogrodu na wsi hortensja, tam zresztą też nie chciała kwitnąć. W tym roku jej zagroziłam że wyląduje w kompoście jeśli nie zakwitnie. Chyba się na serio wystraszyła ... Bardzo się z tego cieszę :)

.
W ogóle piękne lato mamy w tym roku, ja akurat uwielbiam upały, nie narzekam na nie i nie jęcze. Tak szybko mijają te ciepłe pełne słońca dni, za chwile będzie po wszystkim i znów tyle miesięcy czekania na kolejną wiosnę ... Ehh...

A tymczasem zebrałam się wreszcie w sobie i uprałam "runo" moich kochanych szczekających alpaczek, pracowicie zbierane przez ostatnie miesiące :)

Tak wyglądała, jeszcze na sucho, pierwsza partia psiej wełenki:

A to już w kąpieli. Zapach mokrego psa - bezcenny ...

Litościwie i z premedytacją nie pokażę fotek tej kąpieli kiedy już psie runo się w niej trochę odmoczyło... Kolor wody był po prostu wstrząsający ...

Po upraniu mokre psie futro poukładałam na ławeczce w cieniu:

Dla zabezpieczenia przez rozwianiem tych kłaków po całym ogrodzie, nakryłam wszystko firanką...

W zasadzie nie lubię firanek, używam ich głównie do tzw. poruczeń specjalnych, np. do przykrywania zastawionego w ogrodzie stołu, żeby się muchy i osy nie pasły, albo do przykrywania stojących w pokoju kaktusów w czasie gdy po pokoju latają papugi, ot taka firankowa misja specjalna. No i, jak widać, przy tej okazji rownież się przydała.
.

A tak psie runo wygląda po wyschnięciu:

Jak widać, zabrałam się od razu do czesania na ręcznych zgrzebłach, robota to ciężka i nudna! Jaka szkoda że nie dorobiłam się jeszcze zgrzeblarki bębnowej, wyobrażam sobie jak pięknie i łatwo by mi to czesanie szło!

Tymczasem wyczesałam sobie zaledwie niewielką kupkę tej wełenki, bo to czesanie nie na moje obecne siły, ręce mi znowu szwankują, leniuchy jedne. No ale musiałam przecież spróbować!

Włoski są dość krótkie niestety, w końcu to jednak nie są prawdziwe alpaczki. Spróbowałam też uprząść troszkę wełny, wyszła mi trochę za bardzo skręcona, nie mam jej jeszcze na fotce, naprawię to. Ale co najważniejsze: da się prząść! I wychodzi wełna najprawdziwsza w świecie!

Trochę ostra, ale pewnie też dlatego że taka skręcona mi wyszła. Następnym razem spróbuję wolniej kręcić :)

Oczywiście w temacie przędzenia to nie jedyna moja działalność ostatnich dni. Pobawiłam się też trochę w farbiarkę.

Kolejna przymiarka do buraka, tym razem w towarzystwie siarczanu miedzi, dała w efekcie jedynie słuszny niezwykle buraczany kolor:
.

Aparat jakoś nie chciał zrobić fotki porządnie, ta wełna miała kolor mięty. Ot, taka sobie buraczana mięta...

Nie powiem, trochę się wkurzyłam, burak chyba chwilowo pójdzie w odstawkę, choć jak znam siebie i swój upór, to jeszcze będę go nękać, ale może troszkę później.

Próbowałam jakoś wyjść z honorem z tej sytuacji i dofarbowałam trochę różnych plamek:
.

Ale po uprzędzeniu wełenka jest nadal zielonkawa, tyle że się trochę mieni.
.

.
Odkładam ją na półkę i niech czeka na sobie grzecznie aż wymyślę z czym ją połączę w 2-ply, bo już nawet mam pomysł, ale nie mam czasu...

Nie mam czasu, bo farbuję dalej. Dziś sobie poszalałam z kolorami, tym razem z kolorami syntetycznymi, nareszcie jestem zadowolona z efektu, ale o tym opowiem na następnym przystanku, bo teraz się właśnie przędzie i jeszcze nie wiem co wyjdzie. Może jutro?
.

Przystanek sto czterdziesty ósmy

2010-06-20T21:45:00.034+02:00

Ponieważ w oczekiwaniu na zakupione na allegro odczyniki, które "szły" do mnie jakoś wyjątkowo długo, odczuwałam nieodpartą potrzebę popełnienia kolejnego szalonego eksperymentu, nabyłam drogą kupna kilka chemicznych barwników do tkanin (oczywiście do dziś żałuję że nie kupiłam w Lądku sobie zestawu barwników Ashforda, tak jak Ela).

No i wypróbowałam je sobie, zamiast na białej, na jednej z moich na żółto pofarbowanych czesanek, bo oczywiście nie mogę nic zrobić w normalny, prosty sposób, muszę zawsze sobie trochę przekombinować.

Użyłam fioletu, brązu i turkusu. Chyba widać ? ;)))

No wiem, wiem, powinnam była farbować białą czesankę a nie juz ufarbowaną, ale sami wiecie, niektórzy ludzie już tak mają, że muszą sami wypróbować na sobie różne głupie pomysły, bo inaczej nie uwierzą że są one rzeczywiście do niczego. Ja tak właśnie mam, niestety.

Kolor tak naprawdę jest o wiele ciemniejszy, fotkę zrobiłam w pełnym słońcu więc wydaje się że jest znośny. Nie jest. Jest ciemny i dziwny ...

Co prawda, uprzędziona wełenka trochę zyskuje, ale oczywiście to nie tak miało wyjść ... :)))

W każdym razie, dalej twierdzę że zabawa jest przednia. Nawet jeśli wyniki eksperymentów nie są do końca zadowalające.

Przede mną parę wolnych dni, odczynniki stoją sobie grzecznie w sloiczkach i czekają na te moje wolne dni z równym utęsknieniem jak ja. Ojej, co to się będzie działo! Hehe, mam tylko nadzieję że nic mi w garnku nie wybuchnie :)

A tymczasem pozwólcie że przedstawię Wam mój nowy nabytek:

Tak, tak! Kupiłam sobie nowy kołowrotek!
Nowy to oczywiście zbyt wiele powiedziane, jest rzecz jasna raczej stary, wypatrzyłam go znowu na allegro, zakochałam się no i jest!
.

Już teraz wiem, że nie jest to mój ostatni kołowrotek, bo oprócz tego że kiedyś

n a p e w n o dokonam zakupu kontrolowanego i nabędę prawdziwą nowiutką Elizabeth Ashforda, albo któryś równie piękny i elegancki kołowrotek Kromskiego,

wiem że z pewnością pozwolę sobie jeszcze nieraz (o matko, co ja piszę!) ulec odruchowi szaleństwa i zakochać się w jakimś kolejnym ślicznym starociu ...

Być może nie powinnam tak publicznie się do tego przyznawać, tym bardziej że mój Mężuś kochany podczytuje sobie często mojego bloga, ale z drugiej strony kto jak nie on dołożyl mi się do tego ostatniego zakupu ?

Właściwie połowa kołowrotka jest jego :) Może zechce wraz ze mną inwestować w stare kołowrotki? Jak myślicie? ;-)

Choć za radą Eli obejrzałam sobie dokładnie zdjęcia aukcji, oraz poprosiłam o przysłanie kolejnych bardziej szczegółowych, do końca nie byłam pewna w jakim stanie będzie kołowrotek.

Jak to zwykle na allegro, mimo wszystko kupuje się trochę na wyczucie.

No i nie powiem, troszkę byłam zdegustowana, kiedy odkryłam że uchwyty które utrzymują na swoim miejscu wrzeciono wykonane są ... ze skóry ...

.

Nie zauważyłam tego na zdjęciach z aukcji, więc trochę się zdenerwowałam tym faktem, zwłaszcza że po złożeniu i pierwszym "zakręceniu" kołowrotek skrzypiał jak szalony, a wrzeciono kręciło się dość opornie.

Szczerze mówiąc nie sądziłam żeby smarowanie coś tu mogło pomóc. Ale, wyobraźcie sobie, pomogło! Napsikałam we wszystkie możliwe miejsca taką zwykłą oliwką w sprayu do zamków.

No i chodzi jak po maśle! Cichutko i leciutko. Wspaniale!

Nie wiem co prawda jak trwałe są takie skórzane "łożyska". Pewnie się kiedyś wyrobią. Ale będę się martwić dopiero wtedy. Póki co jestem bardzo zadowolona :)

Przystanek sto czterdziesty siódmy

2010-06-03T22:55:00.008+02:00

Ja oczywiście dalej walczę z kolorami :)
.
Po wyschnięciu, kurkumowo - kawowo - herbaciana czesanka wygląda mniej więcej tak ("mniej więcej", bo aparat niestety przekłamuje nieco kolory)
.

.
a tu w towarzystwie czesanki "czysto herbacianej" (ta na dole).
.

.
Jak widać, różnica odcieni jest niewielka, efekt w sumie daleki od tego co bym chciała osiągnąć, no ale są to w końcu moje farbiarskie początki, wiem że muszę być cierpliwa :)
.

Z cierpliwością co prawda u mnie nienajlepiej, ale nadrabiam uporem, bo uparta jestem jak mało kto!..
.
Od razu sobie spróbowałam ukręcić herbacianą wełenkę i oto jak wyszła:
.
.

No nic, marzą mi się kolorki ciemniejsze, będę eksperymentować dalej. W kolejce czeka cała specjalnie kupiona paczka kawy, łupiny cebuli, buraki po raz drugi, oraz parę innych pomysłów.

Mam czas, nie spieszę się, wszystkiego zdążę spróbować.

Tymczasem, w oczekiwaniu na zakupione na allegro utrwalacze, wpadłam dziś na pomysł wykorzystania papryki mielonej, ostrej jakby kto pytał ... :)

Efekt niestety niezadowalający, blade toto wyszło i niewiele się różniące od poprzednich uzyskanych przeze mnie odcieni (zaczynam się bać: czyżbym umiała farbować tylko na jeden kolor ?).

Oczywiście jutro spróbuję jeszcze raz, dwa razy więcej dam papryki i dwa razy dłużej pogotuję barwnik.

Niewykluczone że nic to nie da, ale spróbować po prostu MUSZĘ. Taka ma natura.
.

A jak nic z tego nie wyjdzie, to jeszcze sobie będę mogła wypróbować wersję z dodatkiem ałunu.

.
Ale to dopiero jak się doczekam przesyłki.

Na zakończenie, i żeby trochę temat zmienić, pochwalę się komplecikiem jaki zrobiłam dla koleżanki, z szarych agatów i kwarcu arbuzowego. Nawet się nie spodziewałam że z takich dość sporych kamyków wyjdzie tak delikatny naszyjnik, bardzo ładnie wygląda na ludziu.
.

Przystanek sto czterdziesty szósty

2010-05-30T22:47:00.019+02:00

Doczekać się nie mogłam tego weekendu, żeby móc się nareszcie pobawić moimi zbaweczkami :)

Sobotę spędziłam niezwykle pracowicie, udało mi się zająć wszystkim co lubię po trochu, czyli i ogródkiem, i biżutkami, i oczywiście kołowrotkiem.

Zabrakło mi co prawda czasu na ugotowanie obiadu, ale rodzinka, przekupiona pizzą z dostawą do domu jakoś mi to chyba wybaczyła. Dziś w nagrodę za cierpliwość dostali to co moje "tygrysy" lubią najbardziej, czyli schabowe z młodą kapustą i młodymi ziemniakami, więc pozbyłam się jakichkolwiek wyrzutów sumienia za wczoraj.

No a wczoraj dorwałam się wreszcie do mojego kochanego kołowrotka.

Chciałam się przekonać czy po pracy na cudownych "mercedesach" Ashforda, na których dane mi było prząść na warsztatach w Lądku, będę umiała z niego coś wykrzesać. I co? Okazuje się że nie jest on taki najgorszy!

Z czesanki farbowanej na warsztatach, którą dostałyśmy na pamiątkę do domu, uprzędłam sobie trochę takiej szalonej kolorystycznej wełenki. Ot, tak, dla zabawy :)

No, ale przede wszystkim, wreszcie zabrałam się za farbowanie, do którego ciągnęło mnie już od dawna, a na które przed warsztatami jakoś nie mogłam się zdecydować.

Niezła zabawa, zdaje się że będę miała kolejną szaloną pasję :)

Nie wiem czemu ubzdurało mi się, że wśród próbek Danieli widziałam piękny rudy kolor uzyskany z barwienia burakiem. Takim zwykłym, czerwonym. Nie wiem czy naprawdę tak było, ja w każdym razie postanowiłam od tegoż buraka zacząć.

Oczywiście po wygotowaniu buraków zobaczyłam piękny różowy kolorek wody do której miałam wrzucić czesankę. Więc w celu zakłócenia tej różowości, dorzuciłam do niej jak mi się wydawało, "odrobinkę kurkumy". Efekt uzyskałam taki:

Rewelacyjnie buraczany kolor, czyż nie ? Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym na tym poprzestała, więc natychmiast przygotowałam wywar z kawy i ufarbowałam czesankę ponownie. Oto co wyszło:

Pewnie tej kawy było za mało, nie chciałam wypaprać mężowi jego ulubionej kawki, a nie miałam pod ręką żadnej innej, więc wyszło jak wyszło.

Ale to nie koniec oczywiście!

Niezadowolona z efektu zaczęłam się nerwowo rozglądać po kuchni i przypomniało mi się że dawno temu zdarzało mi się farbować różne szmaty w herbacie. I zdaje się że wychodził całkiem sympatyczny rudawy kolorek. No to ciach, wrzuciłam tę nieszczęsną czesankę do wywaru herbacianego.

Efektu dziś nie pokażę, bo się jeszcze suszy, ale zdaje się że wyszło całkiem nieźle. Dla porównania, do herbaty wrzuciłam też kawałeczek czesanki białej, żeby zobaczyć czym się będzie różniła od tej kurkumowej. Hm, chyba nie ma wielkiej różnicy, ale ocenię to jeszcze przy dziennym świetle.

W każdym razie zabawa przednia, już teraz zaczynam szukać następnych pomysłów na naturalne barwniki.

Oczywiście w swoim czasie spróbuję pewnie też barwników syntetycznych, ale póki co, będę się bawić w zielarkę i sama sobie "warzyć" kolorki. Zastanawia mnie tylko problem ich trwałości, odporności na pranie i na światło.

No nic, zobaczymy będę musiała sobie ten temat przestudiować.

Biżutków, com je w sobotę zrobiła nie pokażę też dzisiaj, bo zwyczajnie zapomniałam zrobić fotki. Ale co się odwlecze to nie uciecze, zdążę się jeszcze nimi pochwalić.

Pokażę więc tylko co mi kwitnie w ogródku.

Niewiele tego i tak się składa że wszystko w takim samym, jedynie słusznym różowym kolorze:

Oto więc firletka:

Zawciąg:

Czosnek:

Oraz mój ukochany chwaścior, dla niepoznaki zwany kozłówką.

Niepozorna ta roślinka tak się u mnie rozrasta, że skutecznie zwalcza wszystkie inne przyzwoite byliny, które chciałyby sobie spokojnie rosnąć obok. Muszę ją trochę mitygować, ale serce mnie boli, bo kwitnąca kozłówkowa rabatka jest po prostu śliczna!

Przystanek sto czterdziesty piąty

2010-05-23T22:41:00.027+02:00

Ehh, aż się nie chce wierzyć, że to już po wszystkim...
.
Wczoraj w nocy wrociłyśmy z Martunią z Lądka, z kołowrotkowych warsztatów. Było naprawdę świetnie!
.
Doborowe towarzystwo, urocze miejsce, świetnie prowadzone zajęcia i naprawdę kapitalna zabawa!
.
Dzięki Wam, Danielu, Basiu, oraz wszystkie dziewczyny - kursantki :) Bardzo się cieszę że miałam okazję Was poznać i tylu ciekawych rzeczy się dowiedzieć!
.
Udało mi się naładować nadwyrężone ostatnio akumulatorki, mam nadzieję że na długo :)
.
Nie mam wielu zdjęć do pokazania, więc zapraszam na blogi Prząśniczki, gdzie Ela powiesiła piękne zdjęcia z naszej wyprawy, oraz do Basi-Fanaberii. Tam sobie możecie nas pooglądać i pozazdrościć, bo naprawdę jest czego! Z tego co wiem, Basia z Danielą będą jeszcze organizowały podobne warsztaty. Zachęcam, bo naprawdę warto!
.
Wróciłam oczywiście z głową pełną pomysłów, planów i marzeń.
To jest ten stan ducha który lubię :)
.
A tak wyglądałam przy moim ulubionym kołowrotku, Elisabeth. Miałyśmy do wyboru aż sześć różnych modeli, wypróbowałam wszystkie, ale ten wydał mi się najlepszy, najpiękniejszy, poza tym po prostu "samo" mi się na nim przędło...
.

Poza nabytą w Lądku wiedzą, dyplomem, oraz tymi wszystkimi marzeniami, przywiozłam sobie do domu torebeczkę ufarbowanych tam na miejscu próbek czesanek i wełen, które najpierw malowniczo porozkładałam po domu w celu dosuszenia...

Zdaje się że farbowanie czesanek to właśnie będzie TO!

Mam już oczywiście szalone związane z tym tematem plany, zamierzam wypróbować przede wszystkim możliwości naturalnych barwników, kolory jakie z nich można uzyskać są wprost niesamowite. I naprawdę jest w nich ogromne pole do eksperymentów.

Nie wiem co prawda, co powie moja rodzinka na to, że w przyszły weekend będę zamiast obiadu gotowała w garach czesanki w kurkumie i kwiatach mniszka, ale generalnie myślę że się przyzwyczają ... ;))

Oprócz tego wszystkiego, oprócz całej masy miłych wspomnień, przywiozłam też ze sobą drobiazg, którego urok już dawno mnie zachwycił i nie miałam nawet cienia nadziei że będzie kiedyś należał do mnie :)

Dziękuję Ci Elu, raz jeszcze :)

PS.

I powiem Wam w tajemnicy, że zdaje się udało mi się skutecznie zarazić Córcię ręcznymi robótkami :) Niby zabrałam ją po prostu na kilka dni za miasto, żeby łyknęła sobie świeżego górskiego powietrza. Ale jakoś tak, "niechcący", zdaje się łyknęło moje dziecko bakcyla! Hurrra!!

Przystanek sto czterdziesty czwarty

2010-05-03T22:59:00.033+02:00

Majówka co prawda nie rozpieściła nas pogodą, ale wybaczam jej to litościwie, bo zdołaliśmy uszczknąć wszystkiego po trochu, pracy w ogródku, odpoczynku, udało się nam też "przewietrzyć" piesy, o czym Aronek na swoim blogu już zdążył donieść :)

.
Fajne są te nasze wyprawy z psami, co prawda musimy podjechać kawałek samochodem, ale mamy w bliskiej okolicy do wyboru sporo różnych spacerowych miejsc. Nie ma nic fajniejszgo od widoku fruwającego z radości psa :)

.
No, może widok dwóch fruwających psów...

Więcej fotek znajdziecie u Aronka.

.
A co samochodu, ciekawa sprawa , że jeszcze na długo zanim pojawił się w naszym życiu Aronek, kupiliśmy nie wiedzieć czemu autko z przedziałem bagażowym, ot takie nam wpadło w oko i było akurat na naszą kieszeń. Sami nie wiedzieliśmy po co nam takie autko.

Teraz się okazuje że to wszystko było z góry ukartowane! Jak byśmy sobie bez niego dali radę z wożeniem na wycieczki dwóch fruwających słoników?

Pozostały czas majowego weekendu słoniki spędziły wylegując się z mamusią na tarasie...

Co prawda nie udało się nam jakoś szczególnie opalić, ale i tak było nam leniwie i beztrosko :)

Co do robótek, to przyznam się że mam znowu zastój. Znaczy robi się, robi, ale jakoś powoli, mimo że i model ładny i włóczka piękna.

Znalazłam mianowicie kiedyś wystawioną na allegro taką kamizelę:

Kupić to sobie jej nie kupiłam, ale skrzętnie zachomikowałam fotkę, a teraz próbuję coś podobnego odtworzyć z tej pięknej fioletowej bawełny:
.

Tył już mam, teraz dłubię przody, ale jakoś powolutku mi to idzie. Taki czas jakiś mam mało robótkowy. Eh, co tam.

A tymczasem w ogródku trwa majowe szaleństwo tulipanowe ...
.

Wielka szkoda tylko że to już prawie koniec tego szaleństwa. Jeszcze parę dni i wszystkie przekwitną.Eh, czy naprawdę nie ma odmian kwitnących latem ???

No, ale na szczęście mam jeszcze trochę innych kwiatów. I właśnie się budzą ...

Tralala, niech żyje maj :)

Przystanek sto czterdziesty trzeci

2010-04-18T00:40:00.010+02:00

Nie do wiary, że przed kilkoma tygodniami było tu tyle śniegu ...

Dawno przekwitły już krokusy, przekwitły też pierwsze tulipany. Znaczy wiosna pełną gębą :)

Ostatniej wiosny zakochałam się w hiacyntach. Nie doceniałam ich zanim nie posadziłam ich we własnym ogrodzie. Miałam je za takie napuszone i naperfumowane, sztucznie wyglądające eleganciki. A one są przecież takie cudowne :)

Oto mój najnowszy nabytek, żółciutki jak kurczaczek.

.
Jak widzicie, kwiatki muszę trzymać "za kratkami".

Oczywiście to przez te nasze kudłate potwory. No i oczywiście te kraty niezbyt pomagają... Cóż to za problem dla małego kudłatego słonia przeskoczyć 60-centymetrową siateczkę? Oczywiście żaden! Musiałabym zaprowadzić sobie płoteczki conajmniej metrowe, żeby te moje biedne kwiatki uchronić przed dzikim stadem deptaczy. A i tak nie jestem pewna czy by pomogły.

Ehh, a ja tak bardzo nie lubie płotków!..

Ostatnio chłopaki zadeptały mi taką jedną grządkę z tulipanami i hiacyntami. Na szczęście tulipany z tych późniejszych, więc łodygi kwiatowe dopiero rosną, parę się uchowało. No ale hiacynty niestety musiałam podocinać i wstawić sobie do wazonu.

Nie lubię tego.

Nigdy nie zrywam kwiatów z ogrodu, nie lubię patrzeć jak szybko marnieją w wazonie, wolę kiedy sobie rosną i kwitną tam gdzie ich miejsce.

No ale nie miałam specjalnego wyboru. Odwdzięczają mi się teraz pięknym odurzającym zapachem, czuć je w całym domu...

Wracając do moich "odkryć" kwiatowych, takie śmieszne iryski sobie posadziłam jesienią:

Ładny maluszek, prawda?

Wielka szkoda tylko że tak krótko kwitną te wszystkie cebulowe wiosenne kwiatki, ale trzeba im przyznać że dzięki nim te pierwsze wiosenne tygodnie są naprawdę bajecznie kolorowe...

Niestety, obawiam się że w tym roku znowu nakupię nowych cebulek :)

Ciekawe tylko gdzie je wszystkie posadzę...

Już widzę siebie jak biegam z koszykiem pełnym cebulek po tym moim ogródkowym płachetku i klnę sama siebie pod nosem za ten swój zakupoholizm.

Ale za to ileż radości mnie czeka w przyszłym roku :)))))

Specjalnie tak u mnie kwiatowo dzisiaj, musiałam choć na chwilkę oderwać się jakoś od niewesołych myśli i rozważań, choć to niełatwe.

Namówię też Aronka żeby skrobnął coś na swoim blogu, on właściwie tylko na to czeka.

A na dowód że u chłopaków wszystko gra, portret rodzinny jaki sobie ostatnio kazali zrobić:

Przystanek sto czterdziesty drugi

2010-03-07T20:35:00.038+01:00

No i proszę, a jednak potrafię czasem wydrutować jakąś robótkę do końca!

I jak na moje ostatnie tempo robótkowe, to nawet szybko mi to poszło ;)

A co najważniejsze, jestem z rezultatu chyba prawie na pewno zadowolona ...

Rzadko mi się to zdarza, bo zdecydowanie częściej tych swoich wytworów drutowych jakoś nie jestem w stanie polubić. No co ja na to poradzę. Na kimś mi się podobają, a na mnie samej - nie.

Zawsze kiedy zszywam świeżo skończoną robótkę, mam takie uczucie niepewności, nie wiem właściwie co mi wyszło, czy nie zawiodło wyczucie włóczki, fasonu, wzoru. Czy będę jako tako wyglądać, czy będzie do mnie pasowało, czy będę nosić ...

Znacie to uczucie?

Często niestety robię coś i odkładam na półkę, takich "półkowników" czekających na litościwą poprawkę albo likwidację mam w zapasie przynajmniej kilka.

Mam nadzieję że z tą kamizelą tak nie będzie...

Podoba mi się jej fason, bardzo podobają mi się kolory. No zobaczymy.

Zdjęcia na ludziu będą ... może za tydzień. Dziś całe popołudnie zszywałam i wciągałam niteczki, słońce zdążyło sobie pójść daleko zanim skończyłam.

Luźną inspiracją dla mojej robótki był Noro Kureyon Jacket wygrzebany na ravelry.

Podkreślam tu słowo "luźną". Tak jak najczęściej u mnie bywa, popatrzyłam troszkę na fotkę, podumałam sobie i ... zrobiłam po swojemu.

Tak już mam. I to nie tylko z robótkami :)

Przy okazji wykańczania kołnierza kamizelki, dokonałam natomiast odkrycia, które może spowoduje że po latach całych dłubania na długich drutach, wrócę znów do żyłkowych, przy których jak się okazuje łapska mnie tak nie bolą.

Nie wiem, spróbuję, może się przekonam. Całe szczęście że mam zapasy jednych i drugich :)

A tymczasem wracam na chwilę do moich bawełnianych kolorowych paseczków , które ostatni raz pokazywałam tu w listopadzie i których stan od tamtego czasu niewiele się zmienił.

A wracam zapewne tylko na chwilkę, bo jak znam siebie, rzucę się na pewną bawełnę w kolorze śliwkowym, która to bawełna niedługo przybędzie do mnie dzięki wygranej aukcji na allegro (Mężu Drogi, udawaj że tego nie czytałeś! :)

Oczywiście zero pomysłów mam na razie na to co z niej będzie, ale ponieważ jak kania dżdżu łaknę fioletów w różnych odcieniach i postaciach, to się nie martwię. Coś się wymyśli!

O, na przykład takie coś wygrzebałam w podrzuconym dziś przez Herbi linku do Twist Collective

Ładne, prawda?

Projekt nazywa się lorelei, podoba mi się bardzo pomysł połączenia ściegu pończoszniczego z wzorzystym. Na pewno moja producja nie będzie do tego podobna, ale cień zamysłu zaczyna się już powoli rysować ...

Zresztą co ja się tu będę deklarować, najpierw niech zobaczę moją "śliweczkę" na żywo!

I tym optymistycznym akcentem udało mi się szczęślwie dojechać do końca notki bez jednego słowa o pieskach, które oczywiście mają się dobrze i wszystkich serdecznie pozdrawiają :)

PS.

Nieee no, nie będe taka, pokażę Wam tylko jedną Aroniastą minkę. Minka ma tytuł:

"Może byś już zostawiła te druty i poszła wreszcie z psami na spacer!... " ;-)

Przystanek sto czterdziesty pierwszy

2010-02-28T22:02:00.027+01:00

Wiedziałam że się uda jakoś przetrzymać tę zimę! Ciężkawo było, nie powiem, czasem naprawdę miałam dosyć. Ale były też chwile milsze, sobotnio-niedzielne spacery po zaśnieżonym lesie dawały zapomnieć o tym że tak naprawdę to ... nie cierpię zimy ...

Ale teraz już sza, ani słowa o zimie!

Od jutra marzec, a jak marzec to nareszcie wiosna :)
.

.

.
Tak tak, wiem, od środy ma być oziębienie,
pewnie jeszcze parę razy coś białego z nieba spadnie,
pewnie jeszcze trochę chlapy na przemian z mrozem nas czeka,
ale nie szkodzi!

Wiosna idzie i już!
.
.

Dziś, kiedy wreszcie stopniała wielka śniegowa poducha w ogródku, odkryłam, że wykiełkowały już krokusy!

.
.

.
.
widać też już czubki kiełkujących tulipanów, a pąki ciemiernika są coraz bardziej widoczne.
No i pięknie zakwitł nam w tym roku oczar...

.
.

I znów będę mogła wyczekiwać kolejnych kiełków, pąków, listków, ehhh ... uwielbiam wiosnę!

Pierwszym jednakowoż krokiem na wiosnę będzie kolejny płotek, który musimy ustawić w ogrodzie, żeby chronić moje ukochane roślinki przed stratowaniem, bo wiadomo że co osiem wielkich ciężkich rozpędzonych łap to nie cztery ...

A zanim uda mi się (o ile w ogóle mi się uda!) wytłumaczyć moim dwóm czarnym osiołkom, że tu nie wolno i tam nie wolno, to może być cokolwiek za późno ...
.

A propos osiołków, to powinnam na nich właściwie mówić moje kochane alpaczątka :)

Co poniektórzy wiedzą że od dawna noszę się z zamiarem uprzędzenia psiej wełenki, od kiedy tylko jest z nami Aron, chodzi mi po głowie ten pomysł. Zbierałam jego sierść przy czesaniu, marząc dopiero o kupnie kołowrotka.

No a teraz nie dość że mam już narzędzie pracy, dokupiłam sobie też jakiś czas temu odpowiednie czesadła, zgrzebła czy jak one tam się po polsku zwą.

No i mam już dwa zwierzaczki do wyczesywania! Przy czym sierść Miśka jest niczym owcze runo... Takiego puchatego psa to ja jeszcze nie widziałam. No alpaczątko prawdziwe!

Próbowałam zrobić dobrą fotkę, ale nie wychodzi ta jego puchatość i gęstość na obrazku.

No trudno, musicie mi wierzyć na słowo :)

W każdym razie moje zapasy psiego runa powiększają się.

Spędziłam weekend na rozczesywaniu Misia, który trochę podfilcowane ma futerko, więc pracy jeszcze trochę przy nim będzie. Ale to futerko... mmmmm.... miodzio, mówie Wam ;)

Jak sobie nazbieram pełną torebeczkę, to pięknie upiorę i spróbuję coś z tego wymodzić.

Wczoraj ćwiczyłam na kociej sierści, własność Krychowych szanuarów, Wojtka i Alego:

Krycha specjalnie dla mnie uzbierała, no bo chciałam zobaczyć, czy się da.

No i się da!

.
Trochę nierówna ta wełenka, bo włoski krótkie i dość niewprawnie mi szło to przędzenie, ale co tam, pierwsze koty za płoty, że się tak wyrażę ;)))

Wełna wychodzi miękka jak angora, uprałam i zobaczę co z tego będzie jutro. Niewiele jej wyszło, ot taka sobie próbeczka, ale mam już obiecane dalsze dostawy, nie tylko od Krychy, więc jeszcze sobie poprzędę :)

Co za niesamowite uczucie, zrobić wełnę od początku do końca :)
.

Przystanek sto czterdziesty

2010-02-13T21:06:00.023+01:00

Już po kilku dniach życia w powiększonej rodzinie jestem pewna: mieć dwa psy to zupełnie nie to samo co mieć jednego. To jest o niebo lepsze! :)

Faceci co prawda nie tworzą jeszcze zgranej paczki, ale dopiero cztery dni minęły, więc nie traćmy nadziei że się dogadają. Obaj są przecież cudownymi mądrymi psiakami.

Dragon, który będzie raczej u nas Miśkiem, jest sto razy bardziej ruchliwy od Arona i mimo że jest o kilka miesięcy starszy, zachowuje się jak szczeniak, tak też zresztą przy Aronku wygląda :)

Aronka trochę to wkurza, bo Miśka jest wszędzie pełno, dopiero był na górze, a już jest na dole, i nie zdążysz się rozejrzeć, a on znowu pędzi po schodach na piętro., żeby nie stracić nikogo z oczu...

Nie to co stateczne psisko Aroniaste, które zanim zejdzie na dół, zastanowić się musi porządnie, w jakim celu ma to zrobić, później stanąć u szczytu schodów i ponownie przemyśleć temat spoglądając na nas z góry, po czym łaskawie zejść, po drodze przystając w połowie, rozpatrując zapewne sens tego niepotrzebnego ruchu :)

Oto parę migawek z pierwszego leśnego wspólnego spaceru, który miejscami przypominał raczej zimowy bieg na przełaj :)

Generalnie to staraliśmy się nie zostawać w tyle, bo nigdy nie wiadomo co Ci pierwsi mogą
fajnego znaleźć czy wywąchać w lesie.
Andrzej z Aronkiem przed nami, a ja frunę za Miśkiem z aparatem w ręce.

Jak coś się fajnego trafi do wąchania to trzeba wąchać podwójnie.

Gdyby przywiązać do nich sanki, uciągnęłyby nas bez problemu. Tylko nie wiem czy w jedną stronę :)

Chwilka odpoczynku.

Prawda jacy jesteśmy piękni ?

A tutaj najpiękniejszy widok na świecie: dwa umęczone spacerem psy legły tak zwanycm pokotem :)

Przystanek sto trzydziesty dziewiąty.

2010-02-10T21:49:00.008+01:00

Dziś u nas dzień szalony.
Nie raz już się przyznawałam publicznie że nie mamy całkiem po kolei w głowie, więc i tym razem nie boję się do tego przyznać ...

No ale sami powiedzcie, czy w domu w którym mieszka pięć osób, trzy papugi i jeden wielki pies, może zabraknąć miejsca dla takiego przystojniaczka ?

Ta-dam, przedstawiam nowego członka naszej rodzinki!

A co na to Aron, zapytacie. No to sami przeczytajcie na Aronkowym blogu ...

Przystanek sto trzydziesty ósmy

2010-02-07T18:52:00.021+01:00

A na moim Przystanku znowu kamyczkowo. " Blue sunday", chciałoby się powiedzieć...

Doprawdy, aż żałuję, że niebieski nie jest moim ulubionym kolorem :)

Chyba dla równowagi, następny weekend powinien być w jakimś "moim" kolorze. Mam trochę przepięknych kolorowych agatów i od dłuższego czasu myślę sobie co tu z nich sobie ładnego wykombinować, ale jakoś bez skutku. Wszystko się musi u mnie odleżeć, aż doczeka się swojej kolejki. Może już niedługo ?

Prawda że apetyczne ?

Na kołowrotku pustki, ale za to przybywa mi kamizelki, czy też raczej kubraczka, bo ta moja kamizelka ma mieć krótkie rękawki. Mam już tył i połowe przodów, robię jak zwykle dwa na raz, żeby się nie zanudzić przy drugim i żeby nie musieć zapisywać ile oczek gdzie spuszczam, bo tego nie znoszę (zapisywać znaczy). Wolę się przemęczyć i tymi dwoma kawałkami na raz machać :)

Ehh, weekend znów przefrunął i znów zaczynam odliczanie ...

Co prawda nadchodzący tydzień będzie się troszkę różnił od tych normalnych, bo w środę ...

ale ćśśśśś..... lepiej nic nie napiszę, bo jeszcze Aronek podczyta, a to dla niego niespodzianka będzie.

Ale będzie heca, mówię Wam ! ...

P.S. Mamuniu, nie denerwuj się, słowo daję że wiemy co robimy! Wszystko będzie dobrze, sama zobaczysz :)

Przystanek sto trzydziesty siódmy

2010-01-31T19:56:00.018+01:00

Mówcie co chcecie, ale życie składa się jednak z weekendów i nie-weekendów.

Zimowe nie-weekendy przeczłapują się powoli, niechętnie, szaro, ciemno i sennie. Weekendy są za to stanowczo za krótkie!

Przez cały nie-weekend czekam na weekend.

No nie umiem inaczej. Wiem, wiem, że trzeba cieszyć się każdym dniem tak samo, no ale ... kiedy tu się cieszyć dniem, gdy rano ciemno, po pracy ciemno, kawałki dnia widzę tylko przez okno w pracy i jakoś nie jest mi od tego widoku radośnie. Ehh, kiedyż to dzienne światło wreszcie wróci do nas na dłużej?...

Za to weekend, nawet zimowy, to sobotnie wstawanie bez pośpiechu, kilka beztroskich chwil spędzonych z rodziną, długie spacerki z szczęśliwym psem, trochę czasu tylko dla siebie...

Nie przędłam ostatnio, ostatni weekend przesiedziałam owinięta w kocyk, chciało się paskudztwo do mnie dobrać, ale na wielkim katarze się skończyło.

Za to za druty się wzięłam. I to oczywiście nie za pasiasty sweterek, bo nie byłabym sobą gdybym coś zrobiła od razu od początku do końca.

Zamarzyła mi się ciepła kamizelka, no to robię. Nic tu nie będę pokazywać na razie, bo ostatnie dwie czy trzy zaczęte i pokazane na przystanku robótki leżą i kwitną w kącie do dziś. Jak będzie się czym pochwalić, to się będę chwalić.

Pokażę za to parę kamyczków, nabyłam ostatnio trochę niebieskości, bo w moich zapasach jakoś ich nie mam, a mam na niebieskie biżutki zamówienie.

Niebieskie agaty, lapis lazuli, sodalit, angelit... Ładne, prawda?

Jeszcze nie wiem co z nich zrobię.

Ale na pewno się pochwalę :)

Przystanek sto trzydziesty szósty

2010-01-17T17:02:00.018+01:00

Zabawa się zaczęła!
.
Siadam ja sobie w stercie rożnokolorowych czesanek i kombinuje co by tu z czym ...
.
Ehh, żeby tu mieć więcej czasu na te kombinacje, to by człowiek sobie poszalał, a tu niedzielne światło trzeba łapać za nogi i to ledwo ledwo zdążyłam, bo wcześniej południowy zimowy spacer po lesie z Aronkiem, później popołudniowa niedzielna kawka z mężusiem, czasu na łapanie światła zostało niewiele.
.
No ale wyłapałam takie trzy kolorki ...
.

.
I ukręciłam z nich trochę takiej niteczki:
.

Oczywiście światła dziennego na fotki już nie wystarczyło, więc trochę żarówiaście to wygląda, ale zapewniam, że w naturze kolory są bardziej stonowane, a ten niebieski turkus jest tak naprawdę turkusem wpadającym w zieleń ...
.

Muszę sobie wypracować jakąś dobrą metodę łączenia kolorów, na razie trochę błądzę we mgle, już nawet zaczęłam używać do tego zakupionych w innym celu czesadeł, czy jak się po polsku te zgrzebła do wełny nazywają, ale nie jestem pewna czy to całkiem mądre, rozczesywać na nowo uczesaną już czesankę ;)
.

Nic to, coś pewnie sobie wykombinuję!
.

Idealnym dla mnie rozwiązaniem, widzę już to na pewno, będzie własnoręczne farbowanie czesanki. Nie wiem, kurczę, jak i kiedy, ale póki co, odkładam temat na później, bo po pierwsze mam całe stosy gotowych kolorów do połączenia, a po drugie w maju...
.

...w maju jak wszystko się dobrze ułoży, jadę na kurs do Lądka Zdroju!
.

Ehh, już nie mogę się doczekać kiedy wreszcie będę mogłą zadać te dziesiątki pytań które mi się kłębią po głowie odkąd zobaczyłam z bliska kołowrotek ...
.

No i to by było w zasadzie na tyle.
.
Sobota była z kolei biżutkowa, ale fotek brak, bo zostawiłam na niedzielne światło dzienne, a ono jakieś za krótkie było...
.

Nic straconego, pochwalę się za tydzień.
:)
.

Przystanek sto trzydziesty piąty

2010-01-10T18:10:00.019+01:00

Dziś oczywiście będzie znów o wełenkach :)
.
Czekałam grzecznie, czekałam, aż się doczekałam!
.
„Przyszła” druga dostawa mojego gwiazdkowego prezentu…
.
Oczywiście ja, jak to ja, nie mogę tak zwyczajnie pójść prostą drogą, muszę trochę poszaleć. No i co ja na to poradzę, przez całe swoje robótkowe życie wolałam kupić dziesięć różnokolorowych kłębuszków niż kilo jednolitej wełny…
.

No więc mam czego chciałam :)
.

Tak to wyglądało po wysypaniu z worka. A trochę lepiej, kiedy posegregowałam:

Uwielbiam kombinować i mieszać kolory, faktury, grubości. Co prawda ostatnio robię (i to z rzadka, niestety) głównie "grzeczne" sweterki, ale jednak najwięcej przyjemności sprawiało mi robienie moich swetrów gobelinowych, z pojedynczych różnokolorowych nitek, których lewa strona przed wykończeniem wyglądała niemal jak dywanik ;) chciałabym kiedyś jeszcze do nich wrócić ale niby kiedy ...

Jak widać, mam i teraz w czym wybierać, teraz tylko siedzieć i kręcić ...

Ale żeby nie było tak całkiem po wariacku, to przyznaję się również do zakupu pięknej mieszanki wełny i jedwabiu, o pięknej nazwie Aquarius, w takich oto cudownych kolorach:

.

Niezła, prawda ?
.
Oczywiście nie wytrzymałam i skręciłam sobie malutki moteczek, żeby zobaczyć co z tego wychodzi. Pojedyncza niteczka była taka:
.

.

A po skręceniu w 2-ply'a wyszła całkiem przyjemna włóczka.

.
Oczywiście już od razu wiem, że będę miała problem z wyborem, bo nie wiem, która wersja mi się bardziej podoba, ale umówmy się że mam sporo czasu, bo zanim się wezmę za coś jednorodnego, będę chciała pokombinować i pobawić się kolorami.

No a w związku z tym, że praktycznie nie mam kiedy zajmować się swoimi zabawkami, bo w tygodniu odpada, a w weekend czeka na mnie tyle zajęć z gatunku bardziej obowiązkowych, myślę że Aquarius sobie w kolejeczce poczeka ...

Aha, no i może pokażę jak wygląda 2-ply z mojej Pierwszej w Życiu Własnoręcznie Skręconej Wełny. W oczekiwaniu na drugą dostawę gwiazdkowych czesanek usiadłam i dokręciłam:

Całkiem przyzwoita, conie ?

Przystanek sto trzydziesty czwarty

2010-01-01T16:18:00.012+01:00

Nowy Roczek zabielił znów od rana cały świat.
Pierwszy tegoroczny spacer zakończyłam z przemoczonymi od śniegu butami :)
A w lesie było tak pięknie, że, nie do wiary że j a to napiszę, ale: wracać się do domu nie chciało!

Co do noworocznych planów i postanowień, mam tylko jedno: chciałabym nabrać jeszcze większego dystansu do codziennych spraw nieistotnych, denerwujących, zabierających mi dużo czasu i energii. Najważniejszy jest świat mój i moich najbliższych, a cała reszta niech pozostanie w tle.

Czego i Wam wszystkim ja i mój kochany psiak życzymy w Nowym Roku :)

Przystanek sto trzydziesty trzeci

2009-12-29T18:59:00.019+01:00

Kolejne Boże Narodzenie za nami.

Kiedyś denerwowało mnie, że grudzień przemyka tak szybko, ledwie się zacznie, ledwo człowiek się rozejrzy, o Świętach pomyśli, a już nadchodzi styczeń. Dziś już umiem podejść do tego ze stoickim spokojem, ot po prostu wiem, że co roku tak jest i zawsze tak będzie.

Może to właśnie dzięki temu udaje mi się nie wpadać w przedświąteczny szał, a może też po prostu zwyczajnie nigdy nie mam na to czasu...

Tak sobie myślę, że w przyszłym roku może wezmę ze dwa wolne dni przed Świętami, po to żeby właśnie trochę pobiegać przedświątecznie i poszaleć, ale z drugiej strony, czy nie lepiej, tak jak teraz, zachować te dwa wolne dni na PO Świętach ?...Bo właśnie tak dobrze mi teraz, siedzę sobie w domu, porządnie się wysypiam, z dużą dozą tolerancji przyglądam się szalejącej za oknem zimie, ba, nawet chwilami mi się to podoba, szczególnie wieczorem, w czasie spacerów z Aronem, gdy wszystko dookoła wygląda jak w bajce...

Wiem, że już za parę dni pewnie zmienię zdanie, ale póki co, niech sobie będzie zimowo, a co mi tam.

Taka mnie zresztą refleksja naszła ostatnio, przy świątecznym oglądaniu głupiego filmiku z wspaniałą Meryll Streep i jeszcze wspanialszymi dawno nie słuchanymi piosenkami "Abby".

Nie pamiętam która z bohaterek powiedziała coś takiego, że wraz z upływem lat pogodziła się ze wszystkimi porami roku, jesieniami i zimami. I ja tak sobie myślę, że może powinnam już przestać tak pomstować na tę paskudną zimę?.. W końcu ona i tak jest i będzie co roku...

Hm, a może powinnam popracować trochę nad sobą i spróbować, o ile nie od razu pokochać zimę, to chociaż przestać tak strasznie jej nie znosić...

Choinkę mamy w tym roku wysoką, szkoda było ją ucinać, więc stoi w hallu przy schodach, niejako między piętrami. Przynajmniej raz nie trzeba się było męczyć z nakładaniem choinkowego czubka :)

Fotki choinki wychodzą mi wszystkie nieostre, więc tylko kawałek dla udokumentowania jej międzypiętrowości :)

Mikołaj, jak to Mikołaj, znowu w tym roku trochę poszalał, cała rodzina ma co poczytać i w co się ubrać, a ja dodatkowo jeszcze mam co pokręcić :)

Osoby wrażliwe pragnę uspokoić, że w naturze kolory są trochę bardziej przygaszone :)

Co prawda, jeszcze nie miałam kiedy spróbować kręcenia, ale już od pierwszego wejrzenia czuć niesamowitą różnicę w jakości. Miękka i piękna jest ta wełna. No i pasma są długie, zupełnie co innego niż to z czym miałam dotąd do czynienia. Jak coś ukręcę, to oczywiście nie omieszkam się pochwalić :)

I jeszcze piękną książkę dostałam, ostrzyłam sobie na nią zęby już od jakiegoś czasu, no i mam :

Fantastyczna! Polecam wszystkim którzy nie dość że lubią zwierzęta, to jeszcze chcą sobie o nich wiedzę uporządkować. A oprócz wielu naprawdę ciekawych informacji są tu też przepiękne zdjęcia. Warto zamówić sobie u jakiegoś sponsora ;) Ja tak zrobiłam i jestem zachwycona :)

Mój Mikołaj jest the best! ;)

Przystanek sto trzydziesty drugi

2009-12-25T18:44:00.001+01:00

Wszystkiego Najlepszego :)

Przystanek sto trzydziesty pierwszy

2009-12-08T15:26:00.012+01:00

.
.
Szaliczek będzie więcej niż wzorzysty, i bardzo cieplutki :)

Zdjęcie wyszło dość kiepskie, próbowałam złapać trochę światła, ale dzień był tak ciemny, że nie było właściwie czego łapać...

Popróbowałam jeszcze sobie kręcenia z wełny merynosów i rzeczywiście czuć inną jakość. Łatwiej wyciąga się cienką niteczkę, nie rwie się tak łatwo, no i oczywiście w dotyku jest o wiele milsza ...
Takie coś mi się ukręciło, znowu z różowym, nic na to nie poradzę ;)

Aż żal, że tylko po parę deko sobie kupiłam tych merynosów, narobię sobie tych melanżowych wariackich włóczek po troszeczku i nie będzie wyjścia, będę musiała zrobić jakiś gobelinowy sweter, żeby je jakoś spożytkować ...

A tymczasem zamówiłam już sobie prezent od Mikołaja w Pradze, znowu co prawda po kawałku w różnych kolorach, ale tym razem trochę większe to będą kawałki :)

Jak zwykle nie mogłam się zdecydować, więc musiałam zamówić różnych kolorów po troszku.

Już się doczekać tej paczki nie mogę ...

Przystanek sto trzydziesty

2009-11-29T18:37:00.025+01:00

Dziś dla odmiany przystanek biżutkowy, bo trochę się naprodukowałam to i się pochwalę, żebyście nie pomyśleli sobie, żem cała w sznurki wplątana :)

Wczoraj dopadło mnie natchnienie, zrobiłam sobie kilka rzeczy.

Oto komplecik z barwionej lawy i muszli. Tak mnie ostatnio jakoś na brudne róże i fiolety wzięło:

A jak fiolety, to również fioleciska ;)

Kupiłam niedawno takie sobie dość ostre fioleciki lepidolitowe, ładne nieobrabiane kamyki.
No i dodałam muszelkę szarą i oksydowane ciemne rureczki srebrne, coby ten fiolet zjadliwy trochę uspokoić. Tak wyszło:

Będę sobie jeszcze musiała dobrać (czyt. dokupić) coś na kolczyki, bo takieeego fioletu to nie mam wśród tych moich zapchanych pudełeczek...

A teraz komplet z korala, czerwony kolor też zawsze lubiłam.
Szczególnie jestem zadowolona z kolczyków, zresztą bransoletka też mi się podoba.
Jeszcze pewnie sobie machnę coś na szyję, ale to dopiero przy jakimś następnym ataku nachnienia.

A to komplecik mikołajkowy dla pewnej pani. Mam nadzieję że jej się spodoba.

I na koniec kolczyki dla Qd, o ile sie spodobają. Jeśli nie, to moje :)

Uff, trochę Was fotkami zasypałam.

Ale żebyście nie myśleli, że odstawiłam swój kołowrotek w ciemny kąt, pokażę jak wyszedł mój pierwszy moteczek:

W tej chwili właśnie drutuję z niego próbkę, która prawdopodobnie okaże się w końcu szalikiem, i będzie to naprawdę gruby cieplutki szalik, hehe ...

Jak się rozkręcę, to będzie i czapka, choć czapki naszam tylko w ostateczności.

Ładny był weekend, my znowu łaziliśmy po okolicznych lasach, i muszę przyznać że mimo tej nielubianej przeze mnie pory, las nie traci na uroku.

Dziś las był w kolorach sepii.

A po lesie fruwały szalone psy ...

Przystanek sto dwudziesty dziewiąty

2009-11-23T20:07:00.012+01:00

.
.
A jednak udało się!
No nie powiem, trochę mnie to czasu i pracy kosztowało. Ale zmogłam dziada!
A oto i dowody:
.
.

.
.
No umówmy sie, wiem że nie jest to żaden ósmy cud świata, ale to pierwsza wyprzędziona przeze mnie wełenka :)

Bordowa już trochę cieńsza i ładniejsza niż szarości, na których trenowałam do oporu żeby wogóle się chciało skręcać, nawijać i ... n i e .. r w a ć!

Tak się zapaliłam do tematu, że zasnąć nie mogłam wczoraj, wyobrażałam sobie co z czym będę mieszać i jakie to fantastyczne włóczki spod mojej ręki wyjdą... Wariactwo kompletne!

No bo ja raczej nie będę przędła delikatnych cieniutkich moherków, mój ideał samodzielnie przedzonych włóczek jest bliższy temu:
.
.

.
Szalone, prawda? Więcej tego typu włóczek można sobie obejrzeć tutaj.
No co ja na to poradzę, że uwielbiam tego typu wariackie włóczki. Przez całe moje robótkowe życie marzyłam żeby móc sobie takich właśnie wariackich włóczek naprząść.
.
No to se wreszcie naprzędę :)
.

Przystanek sto dwudziesty ósmy

2009-11-21T19:26:00.042+01:00

Mój piesek postanowił się uniezależnić od mamusinego pisania i założył własnego bloga :)
.
No, teraz dopiero się dowiemy co mu tam w główce siedzi...
Aż się boję ;P
.
Swoją drogą, często się zastanawiam o czym to Aron duma, kiedy tak leży sobie i spogląda na nas z zamyśloną miną. Bo że myśli, to nie ulega dla mnie wątpliwości...
.
.

Ja tymczasem nabyłam sobie garść wełnianej czesanki, żeby nauczyć się przędzenia na kołowrotku.

Póki co, nie mam się czym chwalić, chyba tylko tym że kołowrotek na szczęście okazał się być sprawny w 100%, wszystko już sobie sprawdziłam i przećwiczyłam, tyle że jakoś nie wychodzi mi jeszcze samo przędzenie ;-PP

Ta głupia czesanka wcale nie chce się zmieniać w nitkę, tylko się rwie natychmiast jak tylko zaczynam ...

Ehh, zazdroszczę Basi-Fanaberii praskiego kursu przędzenia, ciekawe czy u nas kiedyś, gdzieś, ktoś ... No w każdym razie nie zamierzam łatwo rezygnować, może po prostu to, co zakupiłam na allegro, nadaje się tylko do filcowania a nie do przędzenia?

Jest oczywiście i na to sposób, nazywa się e-bay.co.uk, jest tam pełno czesanek specjalnie do przędzenia przygotowanych, pewnie nie wytrzymam i nabędę. Ale póki co, jeszcze trochę poduszę to co mam.
W razie co, przecież filcować też się chętnie nauczę, hihi...
.
.

Byliśmy dziś na pięknym leśnym spacerze, mamy tych lasów koło siebie tyle, że jest w czym wybierać w weekendy, mimo że mieszkamy przecież tak blisko Warszawy.
.

No i ja właśnie o tych lasach. Niech mi kto powie, dlaczego ludzie tak strasznie w lasach śmiecą??? Jestem tym zszokowana, to dla mnie niepojęte zupełnie. Nie da się przejść lasem żeby nie natknąć się na ślady człowieka: butelki, puszki, papiery, a czasem wręcz torby pełne śmieci...

Być może, niestety, jest to specyfika lasów podmiejskich, ale dla mnie i tak dalej zjawisko niewytłumaczalne.

Nie wiem, czy ja jestem z kosmosu, czy jak?... Nigdy bym nie wyrzuciła butelki, czy nawet papierka po kanapce w lesie. I wiem że moje dzieci też by tak nie postąpiły, mimo że nie pamiętam, żebym im kiedykolwiek wykłady na ten temat robiła. No więc nich mi kto powie, dlaczego taka masa ludzi w taki sposób postępuje? Dlaczego nie mają żadnego szacunku do przyrody, dlaczego nie potrafią docenić uroku nie zanieczyszczonego lasu?! I na co komu te wszystkie dumnie zwane szkolne lekcje ekologii, wielkie akcje sprzątania świata, skoro z własnego domu dzieciaki nie wynoszą miłości i szacunku do otaczającego nas środowiska.

Ehh, rozgadałam się strasznie, wiem, ale za każdym razem kiedy widzę te ślady ludzkiej głupoty, to aż mnie trzęsie. My, ludzie, wszystko co mamy to zmarnujemy. Niestety.

Przystanek sto dwudziesty siódmy

2009-11-15T14:37:00.032+01:00

Muszę się zmobilizować i coś wreszcie napisać na przystanku, bo co poniektórzy się ze mnie naśmiewają , że wyróżnieniem się tak bardzo chwalę że mi go szkoda niżej opuścić i dlatego tak długo nic nie powiesiłam nowego ;)

No po tym co Skrzacik o optymizmie wiejącym z przystanku napisał, to naprawdę ciężko się zastanawiam jak tu podołać wyzwaniu i przestać na te jesień paskudną klapouszyć ...

Może po prostu zastosuję myślenie Synka mojego, który w celu pocieszenia zgęsiałej tą porą roku mamusi, udowodnił mi w sposób klarowny i oczywisty że połowę listopada możemy w zasadzie traktować jako zbliżający się wielkimi krokami koniec jesieni, jednej z tych dwu pór roku których tak bardzo nie lubię... Czyli że połowa już prawie za nami! Jednym słowem: już coraz bliżej do wiosny! Brzmi fajnie, czyż nie ?

Grudzień zresztą pryśnie tak szybko jak szybko się zacznie, a to za sprawą przygotowań światecznych. Potem już tylko przetrzymać styczeń, luty będzie krótki a w marcu już nic wiosny nie zatrzyma...

Czyli że Synek ma całkowitą racje :)

Na dowód tego, że wiosna blisko, pokażę jak pięknie cały czas kwitnie euphorbia milli, czyli wilczomlecz lśniący, która co prawda trwa w tym stanie przez okrągły rok, nie wiem doprawdy jak to możliwe, ale nie przeszkadza to wcale temu, że dzięki tym małym czerwonym kwiatkom łatwiej mi znieść deszczowoszarojesienny widok za oknem...

Nie piszę nic ostatnio o robótkach, bo i nie ma o czym.

Mój kolorowy paseczkowy blezerek "robi się" co prawda, ale tempo przybierania na długości jest znikome, bo łapska nie pozwalają mi na przedłubanie więcej niż kilku rzędów na wieczór.

Pociesza mnie jedynie fakt, że te parę rzędów przybywa jednocześnie i z przodu i z tyłu, hehe, bo mam przecież na drutach prawie trzysta oczek, wielka szkoda że nie mogłam się podłączych jeszcze z rękawami ;)

O tak to mniej więcej wygląda, paseczków jest dużo, kolorów też dużo, ciekawe tylko czy nie będę w nim wyglądała jak wielka pszczółka Maja ... ;-)

Tym razem przynajmniej nie zabraknie mi włóczki, bo kolorowych bawełenek mam całe mnóstwo, więc mam dużą nadzieję na prawdziwie długi sweter z nieprzykrótkimi rękawami.

Inne robótki leżą i kwiczą, czasem tylko wydłubię jakieś nowe biżutki. Ostatnio wreszcie wywiązałam się zamówienia dla sekutnicy (małą literą, małą literą), która bardzo cierpliwie czeka od wiosny na swój naszyjniczek. Co prawda dalej czeka, bo on jeszcze u mnie leży, ale myślę że mogę fotką ją trochę zanęcić do spotkania, co nie? :)

Sobie też cośtam wydłubałam, ale powieszę w następny weekend, bo nie zdążyłam złapać światła dziennego do fotek.

No i znów niedzielne szare popołudnie, za oknem deszczowo i smętnie, ale żeby było trochę tego optymistycznego tonu, to nadmienię że w piecyku dochodzi właśnie lazania, następne z uwielbianych w mojej rodzinie dań. Z pewnością poprawi jesienne nastroje wszystkich łakomczuchów ...

A ja sobie siedzę przy moim kompiku, zaraz będę przeglądać co tam u Was nowego na blogach słychać. A na koniec Aronkowa słodka minka, prosto z podusi i krainy psich snów ...

Przystanek sto dwudziesty szósty

2009-11-05T21:50:00.004+01:00

.
.
.

Przystanek będzie dziś ekspressowy, wstąpiłam tu tylko po to, żeby podziękować kochanemu Skrzacikowi :) Zupełnie nie zasługuję na żadne wyróżnienia, ale miło mi bardzo!

Przystanek sto dwudziesty piąty

2009-10-31T17:49:00.053+01:00

Wszędzie tylko jesień i jesień.

Może i kiedyś ją lubiłam, bo taka ładna, bo kolorowa i romantyczna. A teraz nie lubię i tyle.

No i owszem, przyznaję, że kolorów ma co niemiara, i w dodatku one wszystkie z gatunku "moich". Brązy złociste, rudości płomienne, przygaszone zielenie. Cóż, kiedy bez słońca tych kolorów prawie nie widać, a słońca ostatnio jak na lekarstwo. Zimny wiatr je zaraz potarga, deszcz rozmyje, a na koniec przyjdzie mróz, wszystko zeszkli i przemrozi.

I tyle z nich zostanie...

Kolorowe ozdobne dynie ładnie się prezentują w domu na stole. Apetyczne, aż by się schrupać chciało.

W tym roku urodzaj na nie mamy wielki, niektóre nawet na drzewach nam urosły...

Jedyne które nie dopisały, to te, na których najbardziej mi zależało, czyli dynie masłowe od siostry mej bliźniaczki. Nasionka wykiełkowały ładnie i nawet urosły, ale rosły bardzo powoli. Nawet zakwitły, ale w chwili kiedy miały zawiązać owoce to się nagle wzięły i rozmyśliły. Szkoda, bo już sobie zęby na nie ostrzyłam. W kwestii dyń zielona jestem całkowicie, znaczy nie znam się na nich zupełnie, a ochotę mam wielką się poznać.

Dawno temu, przytargawszy, też zresztą od bliźniaczki mej, podarowaną połówkę dyni - ot takiej zwykłej pomarańczowej, wykonałam z niej placuszki oraz jakąś bliżej nieokreśloną zupę, która w pamięci nam się nie zapisała, więc chyba nie warta była wspomnień.

A chętka pozostaje. Ilekroć w sklepie widzę takie apetyczne pomarańczowe ogromniaste głowy, mam na nie chrapkę, ale jakos śmiałości braknie i ... nie kupuję.

Ostatnio na blogach kulinarnych festiwal dyń zapanował, nie powiem, kusi i mnie. No nie wiem, może i skusi. Chyba że po Halloween okaże się że wszystkie już mają oczy i buzie i nic w sklepach nie zostało...

Rozgadałam się trochę, a miało być nie o tym.

Miało być o jesieni i o tym jak ją sobie umilam na różne sposoby.

Pierwszy mój sposób na jesienne przemęczenie i deprechy, choć niestety nietrwały i przelotny, to wziąć sobie ostatni zachomikowany tydzień urlopu ...

Oj, jak to pomaga!

Co prawda urlop ten był niezwykle pracowity, odwaliliśmy duży kawał ogrodowej jesiennej roboty, a trochę tego było. Ale i tak czuję się naprawdę wypoczęta.

Najlepszym tego dowodem jest fakt że poczułam znowu pociąg do kuchni, co ostatnio zdarza mi się niezwykle rzadko.

Ostatnim mym wyczynem jest przepyszna tarta z gruszkami, wypatrzona na kulinarnym blogu Kass. Okazała się niezwykle łatwa i, co najważniejsze, wyszła naprawdę pyszna. Dziś właśnie jestem w trakcie robienia powtórki, tym razem w rozmiarze XXL, bo naszej rodzince tarta upieczona w standardowej formie do tarty nie wystarcza nawet na jedno porządne posiedzenie ...

W kuchennym szale porwałam się również na bułeczki z Hotelu Parker House w Bostonie, których pierwszą porcję nieco przypaliłam (ale i tak zostały schrupane z pomrukami zadowolenia), ale druga wyszła mi już prawie tak samo ładnie jak na fotkach u Kass. No i pyszne były. Proszę o wybaczenie że nie ma fotek, pomyślałam o tym za późno, kiedy te najładniejsze zostały już pochłonięte. Musicie mi wierzyć na słowo :)

A wczoraj pół dnia spędziłam przy parzeniu i zdejmowaniu liści kapusty, czynności której normalnie nie cierpię i dlatego też gołąbków domowej produkcji moja rodzina nie jadła od lat kilku. Okazało się jednak że urlopowego dobrego nastroju wystarczyło mi i na gołąbki. Mmmmm... gołąbki... W naszym domu potrawa kultowa, oboje z mężusiem po prostu je uwielbiamy. Muszą być koniecznie z mięsem i ryżem a tajemnicą ich smaku jest tona pieprzu ziołowego którą dosypuję do farszu.

No to siedzimy dziś i się opychamy. Ehhh, nie ma jak urlop ...

No ale ja nie o tym chciałam. Miało być o sposobach na jesienną chandrę.

Jak wszystkim kobietom wiadomo, na chandrę nie ma jak malutkie zakupy...

No więc upatrzyłam sobie wreszcie i kupiłam mój wymarzony od lat kołowrotek!

Ta - dam ...

.
Nawet Aronek wyszedł spojrzeć na drewniane cudo z którym jego pani biegała po ogródku...

Co prawda w końcu nie udało mu się bliżej zapoznać z patykami, ale sami przyznacie
że kształt mają nęcący...

Ale się cieszę! Od dłuższego czasu marzyłam żeby spróbować swych sił i pobawić się w prząśniczkę. Największym wyzwaniem byłoby oczywiście przerobienie na wełnę puchatego podszerstka Aronka, którego pełne garście zbieram przy każdym czesaniu. No ale umówmy się, że na początek spróbuję po prostu coś upleść z wełnianej czesanki, którą można zakupić już na szczęście i w Polsce. Zobaczymy czy i co mi z tego wyjdzie... No, nie mówiąc już nic na temat tego k i e d y ... ;-PPP

Kołowrotek nie dość że ładny, jest także zupełnie sprawny, pewnie cośtam się jeszcze powinno wyregulować z naciągiem, już ja sobie to przestudiuję, na szczęście w necie jest trochę materiałów na ten temat.

Każdemu by chandra przeszła, conie ? ;-PPP

A jakby było mało, wypatrzyłam sobie jeszcze drugi prezent:

Jako dziewczynka zawsze marzyłam o pracy w bibliotece. I nawet mi się to udało, przez kilka lat

byłam panią bibliotekarką. Zamiłowanie do małych szufladek zostało mi do dziś...

Wyszperałam na allegro szafeczkę przerobioną z bibliotecznego katalogu, za jedyne 35 złotych!

Nie zastanawiałam się ani chwili, choć nie było żadnego zdjęcia, pomyślałam że za te pieniądze nawet szafka w kiepskim stanie będzie dobrym zakupem.

Okazała się być w bardzo dobrym stanie: szufladki mają dorobione dna, trzeba jedynie odkleić parę etykiet i odnowić górę szafki, dość podniszczoną. Ale od czego mam polerkę, spokojnie dam sobie z tym radę.

Powiem szczerze, aż w za dobrym stanie jest ta szafka! Spodziewałam się surowego drewna, mam mebel fornirowany, za fornirem tego typu nie przepadam, więc nie wiem czym to się skończy, może pobawię się w malowanie ?...

No i te dwadzieścia szufladek, czekających aż je zapełnię ... Mmmm, co za rozkosz! ...

(Dzieci pytają co ja tam powkładam, sama jeszcze dokładnie nie wiem, ale nie sądzę żebym miała z tym jakiś szczególnie wielki problem :)

No i sami widzicie, każdy radzi sobie z jesienią tak jak umie :)

Przystanek sto dwudziesty czwarty

2009-10-13T21:23:00.063+02:00

Niniejszym odwołuję wszystko co powiedziałam na temat jesieni w poprzednim przystanku!
Jest mokra, zimna, ciemna i paskudna.
Powiem otwarcie: nie znoszę jesieni i nie cierpię zimy.
Szkoda że nie mogę sobie gdzieś na te pół roku jakiegoś zastępczego lokum zapewnić, gdzieś tam hen, w klimacie umiarkowanym, a nawet i w tropikalnym, a co mi tam...

Tymczasem musieliśmy dziś wieczorem dokonać ekspresowej ewakuacji roślin z tarasu, bo zagroziło przymrozkami i wcale się nie zdziwię jeśli jutro z tego lodowatego powietrza jakiś lodzik na ulicy zabłyska rano...

No, to samo się właściwie nawiązało do tematu roślinkowego (choć podobno samo to tylko grzmi i samo się błyska ...), nie mam wyjścia, m u s z ę znowu coś tu pokazać... ;-)

Taras mamy wielki i choć jeszcze cały czas nie wykończony, poprzedni właściciele pokryli go papą i tak na razie zostało, to i tak jest źródłem mojej ogromnej radości wiosną i latem.

Mogę sobie na nim nastawiać roślin do woli, a jeszcze drugie tyle się zmieści.

Zawsze o takim marzyłam, i choć ten wymarzony taras troszkę inaczej wygląda, ma piękne drewniane zadaszenie, trejaże pod pnącza, kamienną podłogę i są na nim ustawione wygodne fotele, to i tak mój lubię bardzo!

A oto jak wyglądał nasz taras jeszcze kilka tygodni temu:

Wiem, wiem, jesteśmy zdrowo kopnięci, mamy tych roślin strasznie dużo, ale jakoś póki co nie zanosi się żebyśmy się mieli opamiętać... ;P

Część z nich to oczywiście rośliny pokojowe, jak chociażby kaktusy i inne sukulenty, które wystawiamy żeby sobie łyknęły przez wiosnę i lato trochę słońca i świeżego powietrza.

Kaktusów zresztą na tych zdjęciach prawie nie ma, bo większość stoi po drugiej stronie tarasu ;P

No a z tą całą resztą to tylko kłopot przed zimą, bo część musi być zimowana w chłodnych warunkach a większość wymaga zadołowania w ogrodzie, coby im korzenie nie przemarzły...

No ale póki co jakoś sobie radę dajemy, w tym roku będziemy kombinować jak by tu opatulić większe donice, żeby nie trzeba było tego wszystkiego znosić i zakopywać!...Hehee, wariactwo, nie ? ;PP

Na szczęście, choć w niektórych sprawach myślmy z moim Szanownym Mężusiem nieco inaczej, w sprawie przeróżnych fijołów patrzymy na świat zupełnie tak samo. Znaczy, ulegamy im jednakowo i po same uszy :D

No, może nie dotyczy to moich fijołów robótkowych, no i bardzo dobrze, w końcu ja też nie podzielam pasji futbolowych co poniektórych ;)

Ale ja przecież nie o tym...

Chciałam dziś Wam pokazać jedno z naszych odkryć tegorocznych, roślinę dość niepozorną, właściwie kupioną przypadkiem, na wołomińskim targu którejś wiosennej soboty.

A na imię jej lantana.

Na tym zdjęciu wśród innych roślin nie wygląda zbyt ciekawie, ale wystarczy przyjrzeć się z bliska jej kwiatom. Są niesamowite!

Nie dość że kwitnie bez przerwy od maja, to jeszcze zobaczcie sobie jak pięknie:

Raz są pomarańczowe, później dwukolorowe, a na koniec całkiem zółte.
I tak caly czas się ta roślina przebiera w coraz to inne szatki :

Lantana pochodzi z krajów tropikalnych, więc będzie dla mnie ogromnym wyzwaniem próba przechowania jej przez zimę. Podobno się to udaje, ale ja jakoś niestety nie posiadam dużych talentów w tym względzie...

No zobaczymy. Roślina dziś zajęła swoje zimowe stanowisko, na oknie w garażu, razem z agapantami, oliwką, oleandrem i hebe, no i od dziś czekamy razem ...

byle do wiosny ... ;-PP

Przystanek sto dwudziesty trzeci

2009-10-03T18:19:00.033+02:00

No i nie da się ukryć że przyszła...
Muszę przyznać że jest nawet ładna, kolorowa, częściej słoneczna niż deszczowa, ale tak strasznie zimno się już robi wieczorami...

Ja, zmarźlak wieczorny, siedzę w grubych skarpetach, polarowej bluzie, owinięta w wełniane koce robione przez moją Mamę, bez których sobie życia jesienią i zimą nie wyobrażam, ale i tak czuję że mam zimny czubek nosa, jak nie przymierzając moja kochana psina...

Codziennie rano wstaję po ciemku, szukanie ubrania do pracy przy świetle lampki nocnej to prawie tak samo jak i bez niej, nie wiem czy to czarne spodnie czy brązowe, nie pamiętam czy ta bluzka do tych spodni pasuje czy nie, okaże się w pracy ...

Uwielbiam te poranki... (To było z sarkazmem, jakby ktoś się nie domyślił :)

Po pracy wracam do domu i zanim nakarmię towarzystwo i zjemy obiad czy też właściwie kolację, to już prawie ciemno, niedługo nawet i tego promyka światła popołudniowego nie będzie ...

Właściwie nie zimno tylko ten brak światła mnie tak jesienią i zimą dobija. Może się człowiek powinien jakoś doświetlać, żeby nie popadać w jesienne chandry, a właściwie najchętniej to wyniosłabym się do jakiegoś kraju gdzie zimy nie ma w ogóle...

Eh, dobrze że choć w weekend można trochę się doświetlić i dosłonecznić. Dziś znów udało nam się kawkę sobotnią wypić na dworze, choć zawinięta byłam w dwa polarki, mimo słoneczka na niebie świecącego ...

A później odwaliłam kawał ogrodowej roboty, trochę wyczyściłam, trochę posprzątałam, w kościach to czuję do teraz :)

W ogrodzie już widać że rośliny szykują się do zimowego snu, ale na szczęście jest jeszcze całkiem
kolorowo, w tym roku jakoś ładniej chyba niż rok temu.

Zdjęcia dzisiejsze, świeżutkie jak bułeczki, słońce co prawda już sobie poszło precz, ale widać że październikowe kwiaty mają jeszcz dużo uroku.

Jednak jedą z największych niespodzianek w tym roku są dla nas dwa rączniki, czyli rycynusy, własnoręcznie posadzone z nasion przez mojego mężusia. Jeden wyrósł czerwony, a drugi zielony. Zobaczcie jakie wielkie, zielony sięga okna na pierwszym piętrze, aż trudno uwierzyć że w naszym klimacie to jednoroczna roślina!

Czerwony za to ma przepiękne nasiona.

Spróbuję je może jakoś zasuszyć, w tym roku suszę co się da ( i co się nie da), żeby poeksperymentować z suchymi bukietami. Zobaczymy co z tego wyjdzie.

Mam jeszcze sporo fotek naszych roślin tarasowych, ale to już chyba następnym razem. Taras co prawda będziemy już chyba powoli ewakuować, bo trochę boję się przymrozków, no ale fotki już mam, więc trochę Was jeszcze ogrodowo pomęczę zanim nadejdzie.... brrrrrr .....